vrijdag 17 februari 2017

We Are the 'Champions'


'Champions aren't made in gyms.' 
Ik lees het op één van de deuren in de revalidatiezaal terwijl ik me met één been op een bankje hijs en dan terug neer kom. Het is moeilijk om de oefening uit te leggen als je het niet voor je ziet hé 😋. Maar het is er ééntje om mijn beenspieren te versterken. Allé dat beetje spieren dat ik nog heb. Maar ik heb ze, amaai...geloof me. Want ik voel ze intens branden 🔥 terwijl ik die oefening doe. 

'Gaat het? Niet te zwaar? Geen pijn?' 
vraagt de kinesist terwijl hij bij me komt staan. Er verschijnt opnieuw een grote glimlach op mijn gezicht. 'Het gaat' zeg ik hem terwijl ik wat blijf glunderen. Want ik voel mijn 'lichaam' opnieuw. 

Mijn pijn die is er, dag in-dag uit, nacht in-nacht uit. Maar op de duur voel ik mijn lichaam niet echt meer. Soms moet ik eens knijpen in mijn arm of in mijn been om 'iets' te voelen. Klinkt misschien raar en tegenstrijdig. En toch is het zo. Vaak is mijn lichaam zo opgespannen van de pijn dat ik zelden nog iets anders voel, begrijp je? 

'Ik ben gestart met de revalidatie'
vertelde ik vol fierheid aan mijn reumatoloog toen ik vorige week op controle moest. Hij zei: 'Dat is super maar doe het toch rustig aan hé'. 
Tiens? Zou mijn reumatoloog mij al wat kennen? Haha

Want ik heb het nieuwe jaar 🎉 niet zo goed ingezet. Na die 3 zware opstoten kort op elkaar op het einde van het jaar kreeg ik nauwelijks een kans om opnieuw aan te sterken. Een zware verkoudheid 🤧 kreeg me te pakken. Het is zeker al jaren geleden dat ik nog eens iets anders had dan enkel lupus opstoten. 

Ondertussen zijn we al bijna twee maand verder en Dintje is nog steeds niet helemaal op haar plooi. Het blijft aanslepen omdat mijn systeem niet kan vechten door mijn lupusmedicatie. De 3 dozen antibiotica hebben me wel wat geholpen maar het blijft sluimeren. En dat put mij volledig uit. Omdat het ook mijn lupus constant triggert en zo telkens mijn wolf wakker maakt.

Maar ik had me voorgenomen om in januari opnieuw te starten met de revalidatie. En koppig als ik ben...
Ik ben dus gestart 💪. 

'Let's do this'
Mijn lichaam is in de loop van de jaren veel veranderd. Ik ben heel wat gewicht verloren door het ziek zijn. Het is ook fel verzwakt geraakt door alle medicatie. Het is voornamelijk de cortisone die letterlijk mijn spieren op eet. Dus ik moest iets ondernemen om wat meer kracht bij te winnen. Want ik voel me vaak beperkt als ik iets niet openkrijg of onzeker omdat ik met van die 'limonadebenen' loop. Allé, hier in Oostende noemen we dit zo haha. Het wil zeggen dat ik geen kracht heb in mijn benen 😜.

Ik had al pogingen ondernomen hoor, bij kinesisten of op mijn ééntje. Ik ging dan bijvoorbeeld naar de fitness. Maar vaak moest ik na 1 sessie bijna een hele week recupereren. Ook tijdens de yogalessen was het zo. Soms kreeg ik na een les een mini-opstoot. Ook lopen heb ik nog eens geprobeerd. Want dit was vroeger mijn absolute favoriet ✨. Maar van dat eerste lesje start-to-run 👟 heb ik een maand moeten recupereren. 

Nu besef ik dat ik telkens mijn lichaam te ver in het rood liet gaan. Ik pushte mezelf altijd voor dat tikkeltje meer. Want ik wil het zo graag. 
Maar mijn wil is een beetje te sterk voor mijn zieke lichaam.
Het is allemaal zo simpel niet, weet je. 
Zeker als er in mij een gedreven, 'gezonde' mens leeft. 

'En wat doe je dan als je voelt dat je lichaam in het rood gaat?' 
vraagt mijn kinesist terwijl hij me wat blijft aankijken. 
Euh, ja Dintje wat doe je dan 🤔? 
'Ik doe gewoon verder', zeg ik hem met een stille stem. Want ja, ik kan toch niet stoppen in het midden van de les? Wat moeten ze dan denken van mij? Ik wil het niet altijd laten weten/blijken dat ik ziek ben.
En daarbij ik wil kunnen wat 'zij' kunnen. Dus ja, ik deed gewoon verder ook al schreeuwde mijn lichaam van 't is genoeg Dintje. 
Een slechte karaktertrek, vrees ik. 
Maar er bestaan nog slechtere karakters hé 😝.
Nu besef ik dat mijn lichaam mijn bondgenoot is 
en dat ik moet luisteren naar wat het me vertelt.

'The will must be stronger than the skill.' 
lees ik verder op de deur terwijl ik mijn oefening af werk. 
'Dat is het' zeg ik tegen mezelf. Ok, het is niet makkelijk en na 2 sessies oefeningen in de revalidatie kreeg ik al een verwittiging. Mijn lichaam reageert fel, wat ook te begrijpen is.  Maar mijn wil en mijn enthousiasme om verder te zetten is nauwelijks met iets te stoppen. 

Gelukkig heb ik de kinesist aan mijn zij die dat actiekantje van mij wat 'tempert'. Die het wel ziet wanneer ik wel pijn heb maar ik het hem niet zeg. Die dan de oefeningen aanpast zodat ik opnieuw verder kan, zonder mijn wolf kwaad te maken. Maar die me ook aanmoedigt om er voor te gaan.

'Zie je mijn spieren al 💪?'
vraag ik bijna dagelijks aan Ralph en de kids terwijl ik mezelf aanschouw in de spiegel haha. Ik weet het, ik kan soms een beetje 'over the top' zijn.
Maar het feit dat ik opnieuw aan mijn lichaam werk, dat ik opnieuw gevoel heb ik mijn lichaam dat maakt mij wellicht de gelukkigste mens in de revalidatie. 
Ook al ben ik soms moedeloos als ik daar toe kom omdat mijn energiepeil onder nul staat. Ook al ben ik grieperig en heb ik pijn, the usual stuff dan...Ik kan nauwelijks mijn lach verbergen als ik die oefeningen doe. 
Want ik ben er! En ik doe het! 
Het geeft me zoveel verse hoop en innerlijke energie. Ik droom al om opnieuw te gaan sporten of eventueel opnieuw te kunnen lopen. Ook al is dat een utopie maar onthoud goed: 'De wil is vaak belangrijker dan de vaardigheid 😋!'  

Met vallen en opstaan, ik geraak er wel!
Yes I can, that's the spirit!


Champions are made 
from something they have deep inside them, 
a desire, a dream, a vision.



Song & lyrics: We are the Champions - Queen


Met een grote dank aan mijn kinesist Lander 👏👍 & Mind Your Body. Merci voor de professionele en de persoonlijke aanpak. Bedankt om me 'back on track' te zetten 😝. Dankbaar!



Wil je geen berichten missen? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief op www.wolfandthecity.blogspot.be of like mijn Facebookpagina 😉

Deel gerust, sharing is caring 😊. Bedankt voor je steun 💓.



dinsdag 14 februari 2017

Love Is In The Air 💕



'Is het voor een kadootje?' vraagt de floriste terwijl ze naar het-met-rode-hartjes-gekleurde inpakpapier grijpt. 'Neen, de bloemetjes zijn voor mij 😊.' zeg ik haar met een brede glimlach terwijl ik wat blijf glunderen.

Vanmorgen vroeg kreeg ik al een sms'je van Ralph met 'Happy Valentine mijn lief zwijntje 🐷'. Ja, elk heeft zo z'n bijnamen hé haha. Hij is deze week naar Vietnam voor z'n werk en door het uurverschil was hij me 'vóór' met z'n sms. Hij heeft al z'n punten haha.

De zonnestraaltjes 🌞 hebben een magisch effect op mij, denk ik. Op wie niet ✨? Want na lang twijfelen heb ik dan toch mezelf kunnen overtuigen om vandaag een toertje met de fiets te doen. Het was al een tijdje geleden en dan ligt de drempel hoger om opnieuw naar 'buiten' te gaan.
But I did it 😊.


De wereld omhult zich vandaag opnieuw in een romantische roze sluier.
Het is Valentijn 💖.
Er is opvallend meer volk op toer vandaag. Vooral koppeltjes dan, hand in hand op het strand of samen genietend van een aperitiefje op het gezellig terrasje om daarna de menukaarten één voor één af te schuimen op zoek naar het ideale Valentijnsmenu. 

Zalig zot, toch?

Love is all around.

Begrijp me niet verkeerd. Ook ik ben een romantische ziel 😍.
Ik hou er ook van om met z'n tweetjes uit te waaien op het strand van Oostende. En daarna te genieten van een glaasje met hapjes en wat melige muziek op de achtergrond. Maar dan is het bij ons iedere zondag Valentijn 😝.

Moet je 'de liefde' altijd vieren?

Liefde is iets dat je voelt, vind ik.
Het is iets dat je deelt,
dat je geeft en neemt,
dat je koestert in het mooiste plekje van je hart.

Door chronisch ziek te zijn, ervaar ik 'graag zien' en 'houden van' op een nog intensere manier. Los van al het materiële dat er bestaat om je liefde te 'tonen'. Het kreeg een andere dimensie. En weet je, het is het 'andere' dat echt telt.

Liefde is iedere dag.

In goede en in kwade dagen,
aan de top of in een diep dal.

Het is met haar mee gaan naar de dokter of naar het ziekenhuis.
Het is haar ondersteunen als ze geen kracht meer heeft.
Het is pijn zien in haar ogen, haar stiltes begrijpen.
Het is aanvoelen als het allemaal es te veel wordt.

Het is voor hem 's morgens lekkere boterhammen smeren.
Het is hem laten uitslapen na een helse werkweek.
Het is hem bijstaan en aanmoedigen als het es wat minder gaat.
Het zijn tickets (nog ne keer haha) voor Guns & Roses 😊.
Ja schat, ik kon het niet laten om het te vermelden haha.
Maar het is van harte 😘.



Liefde is dankbaar zijn.

Het is elkaars geuren kennen en elkaars smaken proeven.
Het is een liefdevolle knipoog, een kusje op je voorhoofd, een vertederende blik, een alleszeggende stilte.
Het is voelen met je hart en ervaren met al je zintuigen ✨.

Het zijn binnenpretjes dat niemand anders begrijpt.
Het is elkaar vol bewondering aankijken om zonder woorden te zeggen:
'Schat, we hebben dat goed gedaan met de kids'.

Het is elkaar aanvoelen en elkaar aanvullen
Hij de storm, zij de kalmte.
Hij de speech, zij het slotwoord.

Het is elkaar bijstaan en elkaar helpen
Het is het licht en de duisternis samen zijn.
Het is rechts & links maar samen het midden zijn.

Liefde is...
geen uiting op één enkele feestdag.
Liefde is iedere dag 💝.

Love is in the air
every sight and every sound
It is something that I believe in
It is there when I look in your eyes





Schatje, this one's for you!
Hopelijk kan je het lezen in Vietnam 😊, miss you & LOVE you xxxx


Lyrics : Love is in the air - John Paul Young


Wil je geen berichten missen? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief op www.wolfandthecity.blogspot.be of like mijn Facebookpagina 😉.
Deel gerust, sharing is caring 😊. Bedankt voor je steun 💓.



zaterdag 11 februari 2017

Niets bestaat dat niet iets anders aanraakt.



Wat moeilijker gehad maar het komt wel goed 💪
Geduld is een mooie deugd 🙃

Het is ongelooflijk hoe kleine mooie dingen het verschil kunnen maken op zulke momenten. Een deugddoend schouderklopje, berichtjes: ‘Hoe is het geweest bij de reumatoloog?’, het dekentje dat jullie over me legt als ik in slaap val 😘, een warme knuffel, een aanmoediging: ‘Je geraakt er wel Dintje!’. 

Niets bestaat dat niet iets anders aanraakt.  
That’s the spirit! 

BEDANKT! 💗

Fijn weekend
xxxx

Claudine

vrijdag 3 februari 2017

Love shine a light



'Love shine a light in every corner of your heart 💗
That song keeps on playing 🎶in my head 🙃
Love it! 

These little rays of sunshine in my heart are creating little miracles. Let your love 'shine' ✨😝

That’s the spirit! 
Have a lovely weekend everyone
xxxx


'Love shine a light, in every corner of my heart 💗'. 
Ik zit nu al de hele dag met dat liedje 🎶in mijn hoofd 🙃. De zonnestraaltjes ☀️ verrichten wonderen, vind je niet? 

Let your love 'shine' ✨😝.

Fijn weekend iedereen 
xxxx
Dintje

dinsdag 31 januari 2017

We Can Be Heroes, just for One Day


'En wat doe je van werk?' dat was haar eerste vraag toen ze bij mij kwam staan op die nieuwjaarsreceptie vorig jaar. Ik stond er al zo onwennig bij en dan dit nog 😲. 
'Ik werk momenteel niet...' antwoordde ik haar met een onzekere stem. Waarna ze direct ergens anders ging staan. Haar boodschap was duidelijk.

- And you, you can be mean -

Terwijl ik daar nog wat beduusd naar de grond aan het staren was vroeg ik me af: 'Is dat nu het eerste dat je vraagt aan iemand?' Kan je niet gewoon zeggen: 'Hallo, hoe gaat het met je of aangename kennismaking, ik ben...?' 
Ja toch? Of ben ik dan zo abnormaal 🙃?

Ik vind het nog steeds heel moeilijk om het te zeggen dat ik niet kan werken omdat ik te ziek ben. En het woordje 'kan' is heel belangrijk in deze zin. If only I could...

Vaak wrong ik me in duizend bochten om 'die vraag' te ontwijken. En meestal voelde ik het al opkomen als ik in een groepje stond: 'En alles goed op 't werk?
Ik zei dan: 'Ja, ca va hoor.' En babbelde gewoon mee. Ik voelde me daar echter nooit goed bij. Maar het was gewoonweg het makkelijkste antwoord op dat moment. 
- Standing by the wall
and the guns shot above my head -

Nu ben ik al wat 'dapperder' als ik zo mag noemen. Ik zeg nu: 'Ik werk momenteel niet omdat ik ziek ben.' En wat mensen daar dan bij denken...Ik kan daar toch niet veel aan veranderen hé. 
Ik heb er niet voor gekozen, weet je. 
Ik zou véééél liever gaan werken dan iedere dag ziek te zijn en pijn te hebben. 
Wie niet?
- I, I wish I could swim
Like dolphins, like dolphins can swim -

We leven echter in een maatschappij waar 'status' blijkbaar heel belangrijk is. Wat je doet van werk en vooral hoe hoog je op de ladder staat of hoe populairder dat je bent, is een grote maatstaf voor velen. Alsof je gemeten wordt, in waarde wordt geschat. 

Ik heb het zelf al een paar keer ervaren. 'Vrienden' die niet meer praten tegen mij omdat ik momenteel niet werk. Die mij tijdens het 'hoe-gaat-het-met-je-rondje' gewoonweg overslaan. Die soms alleen nog met Ralph praten terwijl ik vlak naast hem sta. Dat is pijnlijk, weet je...
Want ze geven mij de indruk dat ik van minder belang ben. Dat ziek zijn een soort zwakte is of een verkeerde keuze is die ik maakte.

- And the shame was on the other side -

Maar is dat belangrijk? Is dat gegeven essentieel? Of je werkt of niet werkt? Of je ziek bent of niet? Of je baas bent of arbeider (zonder enige afbreuk te maken hoor want voor mij is iedereen even waardevol 😊) 
Speelt dat een rol hoe je met mensen omgaat? 



Onlangs las ik een artikel over een vrouwelijke sterren chef die haar Michelinster teruggaf. 'Ik ben ze 'ontgroeid' zei ze.
En toen dacht ik: 'Wat zullen mensen uiteindelijk onthouden van die sterren chef?'
Haar warm ontvangst, het sublieme eten, de ongedwongen sfeer in het restaurant, het toffe gezelschap waarmee ze het moment deelden...
Ja toch?
Is het dan van belang om te weten hoeveel sterren ze heeft gehad? Of welke quotering en hoeveel punten ze kreeg? 

Ik denk dat het antwoord duidelijk is zeker 😝?




Mijn schoonvader is ons die avond, na die nieuwjaarsreceptie, komen ophalen. Toen ik op de achterbank wat wegdommelde hoorde ik: 'Let's dance' van David Bowie. De man was nog maar net overleden. Z'n rauwe stem bracht me in enkele seconden terug naar de zalige jaren 80. 

Muziek beweegt mij altijd, het is vaak ook een inspiratie om een blog te schrijven. Maar dat wisten jullie al hé 💖🎤. 
Muziek brengt me steeds terug naar een periode in mijn leven. Soms maakt het me intens gelukkig, soms ook verdrietig of boos. Het is afhankelijk van de herinnering die er aan vast hangt. 'Let's dance' brengt bij mij alleen maar toffe herinneringen naar boven. Wat een tijd 💫.

Het is jammer dat de man is heen gegaan. Maar voor mij zal David Bowie altijd blijven bestaan. Het is z'n stem die verder leeft. Zelfs als wij er niet meer zullen zijn zal Bowie nog steeds bestaan 😝. 
- Though nothing,
nothing will keep us together -

Maar blijven we niet allemaal op één of andere manier verder bestaan? 
Je kan altijd je 'stem' laten horenin iets het verschil maken en iemands herinnering worden, vind ik.
Want iedereen heeft wel 'iets'. Een talent, een passie, een groot hart, een intentie, een sprankel, een vuur...Een positieve indruk na laten, dat vind ik ook al straf ✨.

Zingen dat kan ik niet...
Dus no worries ⛈ lieve lezers. 
Ik word zeker niet de nieuwe David Bowie 😝. 

Toch probeer ik mijn weg te maken, mijn afdruk 👣 ergens te zetten. 
Het zijn geen grootse dingen hoor maar dat hoeft ook niet, vind ik. 
Ik probeer mensen te inspireren met mijn schrijven, met mijn foto's en quotes. Mijn 'vuur' gebruik ik in mijn vrijwilligerswerk, in de opvoeding van mijn kinderen, in het 'vrouw' zijn, in het 'vriendin' zijn...
Het moet allemaal zo groots niet zijn, echt niet.

Een vriendelijk woord tegen een onbekende op een nieuwjaarsreceptie 
maakt je ook al de held van de dag haha 🤗. 

Hoe maak jij het verschil in deze wereld 🌎?
Wanneer ben jij een 'held' 😉?


- WE CAN BE HEROES
    for ever and ever -




Lyrics: David Bowie - with the beautiful song Heroes 💖


Wil je geen berichten missen? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief op www.wolfandthecity.blogspot.be of like mijn Facebookpagina 😉

Deel gerust, sharing is caring 😊. Bedankt voor je steun 💓.

vrijdag 27 januari 2017

Keep moving forward



It’s been already a few weeks that I’m struggling with a bad cold 🤧. It has awaked my ‘wolf’ 🐺but I fight back. 

I let go what was and I’m looking forward to tomorrow. Tomorrow will be better

That’s the spirit! 
I wish you all a lovely weekend 💜
xxxx


Al een paar weken aan het ‘worstelen’ met een verkoudheid 🤧 die niet overgaat. Het heeft mijn wolf 🐺wakker gemaakt maar ik vecht terug 💪. 

Iedere dag een beetje beter nu ☺️. Loslaten wat is en vooral uitkijken naar morgen. Morgen nog beter 🍀. 
That’s the spirit! 😝

Ik wens jullie alvast een fijn weekend toe ✨

xxxx
Dintje


Beyond the fog lies clarity