vrijdag 13 oktober 2017

Friendship is born


Dat ‘ze’ opnieuw mooi was vandaag 🌊🌾🐚. 
Ik bleef er opnieuw naar turen. 
Eventjes uitwaaien, verstand op nul en zicht op het oneindige. Ik had het even nodig...
Het zeetje verricht echt wonderen op mij ☺️. 

Ik zei aan mijn mama: ‘Kijk naar die kleur in de zee, zo azuurblauw. Das toch prachtig?’ Ik heb dat eigenlijk nog niet zoveel gezien hier aan ons zeetje ✨. 
Dus als een uitgelaten kind begon ik wat foto’s te trekken. Ja kan het niet laten, sorry mamie πŸ’—. 

Gisteren was het Wereld Reuma Dag. En speciaal daarvoor dacht ik aan deze quote: 
‘Friendship is born at the moment when one person says to another: 
What! You too? I thought I was the only one.’  
Naast verbondenheid heb ik gisteren vooral ook veel vriendschap gevoeld. 
Super toch?

Van harte bedankt voor jullie steun en fijn weekend iedereen 😘 
xxxx
Claudine


Wil je verdere berichten van Wolf and the City lezen ? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina πŸ˜‰. Bedankt voor je steun πŸ’“.


Sign up for my newsletter at www.wolfandthecity.blogspot.be like my Facebook page πŸ˜‰. Feel free to share, sharing is caring 😊. Thanks for your support πŸ’“.

donderdag 5 oktober 2017

I Won't Back Down ✌️


Ik voelde de bui 🌧 al een paar weken hangen, 'k had al enkele 'regendruppels' gevoeld. De subtiele signalen dat er opnieuw iets op komst was. 

Stiekem hoopte ik dat de wind sterk genoeg zou zijn om alles te doen weg trekken. Maar de donkere wolken dikten aan en ook de mist kwam hard opzetten.
Het was het begin van een nieuwe opstoot πŸŒͺ. 

Gelukkig werd het deze keer geen allesverwoestende orkaan. Het tijdig ingrijpen met mijn cortisone deed ze afzwakken tot een tropische storm met enkele herstellingswerken. Ik ben nu gelukkig al aan de beterhand, oef 😝.

Waarschijnlijk is een aanslepende verkoudheid deze keer de trigger van mijn opstoot. Maar ik probeer er niet al te veel over na te denken πŸ€”.
Want in die 16 jaar opstoten ben ik er echt nog niet wijzer van geworden πŸ™ƒ. 
Het gepieker van: Waarom toch? Hoe komt dat nu? Wat deed ik wééral verkeerd? 
Het helpt me geen meter vooruit πŸ“, weet je. 
In tegenstelling zelfs 😱. 
Het maakt het uitzitten van de opstoot alleen maar erger.

Hey baby, there ain't no easy way out.

Telkens als ik een opstoot heb dan overvalt mij datzelfde gevoel. 
Het is een mengelmoes van pure machteloosheid, intens verdriet, wat boosheid, veel ontgoocheling en onzekerheid...Het is aantrekkelijk om me hierin te laten meeslepen, om me er wat in te nestelen. Maar ik doe het niet. Ik laat 'de wolf in mij' niet winnen, begrijp je?

No, I won't back down.

Toch heb ik het gevoel dat ik er de laatste maanden anders mee om ga. 
Ik laat mijn opstoten 'passeren', als je begrijpt wat ik wil zeggen? 
Ik laat ze komen zoals eb en vloed 🌊. 
Want ik heb er toch geen vat op, weet je. 
Opstoten komen en gaan. 
Met de nadruk op 'gaan' en daar richt ik vooral mijn focus πŸ”Ž op. 

Het blijft echter niet makkelijk...
De ene keer lukt het beter dan de andere keer. Maar telkens als ik er mijn 'rust' in vind dan helpt dit mij om alles beter te dragen πŸŽ’.

In a world that keeps on pushin' me around
I will stand my ground.

Deze week had ik het 'kot' 🏑 voor mij alleen. 
Lisa was met 't school naar London, Lenny was in Gent en Ralph was naar Nederland voor een paar dagen. 
Voor mij was het uitzitten, uitzieken, herstellen en terug opbouwen. 
The usual drill na een opstoot πŸ˜‰.

Om toch even een 'frisse' neus op te doen haalde ik dagelijks de post uit πŸ“¬. 
Van een ferme wandeling gesproken haha. 
Maar maandag zat er een briefje in voor mij ☺️. 

Lenny had voor elk van ons een blaadje geschreven. Lief hΓ© πŸ’—. 
Je kent ongetwijfeld dat gevoel dat iets net op het juiste moment naar je toekomt? 
Ewel voilaπŸ’‘.

Op mijn blaadje stond:

'In order to kick ass, you must first lift your foot.'

Weet je, iedereen heeft het liefst een blauwe hemel met een stralende zon ☀️. 
Maar over het 'weer' hebben we geen controle. 
De bewolking komt vaak opzetten wanneer je het minst verwacht. 
Je wordt afgeremd door een strakke wind, donkere wolken blijven hangen boven je hoofd. 
Soms blijft het een poosje miezelen en af en toe moet je een zware storm doorstaan. That's life πŸ€.

Maar je kan altijd alles op 2 manieren bekijken, vind ik.

Je kan alleen maar de donkere wolken zien
en denken dat het voor altijd zal blijven regenen.

Of je kan de wolken, de regen, de wind laten voor wat het is
en intens dankbaar zijn als de zonnestralen ✨ er zich opnieuw doorheen persen.

Well, I know what's right, I got just one life
I won't back down, I will kick back ✌️!

That's the spirit!
Fijn weekend iedereen 😘
xxxx
Dintje

Rest in peace Tom Petty 🎀🎸. 
Fly into the great wide open and enjoy your free falling πŸ’«.





Wil je verdere berichten van Wolf and the City lezen ? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina πŸ˜‰. Bedankt voor je steun πŸ’“.

Sign up for my newsletter at www.wolfandthecity.blogspot.be like my Facebook page πŸ˜‰. Feel free to share, sharing is caring 😊. Thanks for your support πŸ’“.


donderdag 28 september 2017

A journey of a thousand miles begins with a single step πŸ‘£


De eerste stappen in het kotleven zijn gezet πŸ‘£. 
Het is zowel voor Lenny als voor ons een hele aanpassing maar het komt wel goedπŸ‘. Ik voel het, ik weet het ☺️.  

Van harte bedankt iedereen voor jullie steun, jullie mooie reacties en deugddoende berichten πŸ’—. 

'A journey of a thousand miles begins with a single step'. 
That's the spirit! 

Fijn weekend iedereen 😘
xxxx
Dintje



Wil je verdere berichten van Wolf and the City lezen ? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina πŸ˜‰. Bedankt voor je steun πŸ’“.



Sign up for my newsletter at www.wolfandthecity.blogspot.be like my Facebook page πŸ˜‰. Feel free to share, sharing is caring 😊. Thanks for your support πŸ’“.

zondag 24 september 2017

New settings πŸš€


Morgen is het zo ver, onze ‘kleinsten’ πŸ™‹‍♂️begint aan een nieuw avontuur in Gent. 
AllΓ© onze kleinsten, hij is de oudste van onze kinderen en met z’n 1.95m πŸ“ondertussen de grootsten van onze familie 😝. Maar voor ons blijft Lenny onze ‘kleinen’. 

Morgen start hij met z’n verdere studies en begint ook z’n kotleven πŸ›Œ in Gent. 
Toch wel wat vragen en hoor, zowel bij hem als bij ons. Hoe zal het zijn? Hoe zal dat allemaal in z’n werk gaan? Wat gaan we allemaal leren? Maar ook wie zal ik allemaal ontmoeten? Hoe zal dat zijn op mij kot. 

Ook voor ons zal het aanpassen zijn. 
We hebben met z’n viertjes wel een hele hechte band dus we zullen hem hard missen. 
Het een ‘loslaten’ en groeien 🌱. Maar Gent ligt nu niet de andere kant van de wereld hΓ©. 
Komt allemaal goed πŸ‘

Hij kijkt πŸ‘€ er wel naar uit maar uiteraard zijn er wat onzekerheden want alles is ‘nieuw’.  

Ik vond deze quote wel heel mooi en ik schreef het op een piepklein papiertje πŸ“dat hij in z’n portefeuille of pennenbak kan bewaren.

“New settings bring with them the promise of new experiences, new opportunities, new friendships and a renewed sense of our strengths.”

So go for it Lenny, spread your wings and fly into this new adventure πŸš€.

ily πŸ’—
xxxx

mamie


vrijdag 22 september 2017

'Cause wings are made to fly ✈️


Het is ondertussen al half september. 
Iedereen hier thuis is opnieuw gestart. Lisa aan haar 6de middeljaar, Lenny start maandag en Ralph die heeft al een pak uitdagingen op z'n werk. 
Voor mij is het moeilijk om opnieuw mijn draai te vinden in het 'alleen' zijn. 
Het is opnieuw te stil in huis. Begrijp je?

Ik heb me voorgenomen om iedere dag op z'n minst 30 minuutjes es 'buiten' te komen. Into the great wide open 🌎. Van een uitdaging gesproken haha.
Het klinkt absurd als ik het zo schrijf.
En toch...

Om naar buiten te gaan, op mijn ééntje, om ergens zonder doel naartoe te gaan...
Dat is een hele uitdaging voor mij 😳. 
Meestal loop ik eerst zo'n 45 minuten te ijsberen in de woonkamer met de vragen: 'Zou ik wel naar buiten gaan? Waar moet ik dan heen?' 
En vooral: 'Wat als ik van huis ben en dan plots onwel word?' 
Na al dat gepieker en getwijfel komt het er meestal op neer dat ik niet eens vertrek en gewoon thuis blijf.


Het besef is er dat ik 'dit' patroon dringend moet doorbreken. 

Durven en doen Dintje πŸ’ͺ! 
Zonder al te veel na te denken of te piekeren. Gewoon doen.
Want beweging helpt me tegen mijn stramheid en mijn pijn. De frisse lucht helpt me om mijn gedachten te verzetten en om beter te kunnen slapen 😴. En vooral het uit mijn 4 muren 🏠 komen helpt me tegen mijn eenzaamheid. 
Het klinkt cru als ik het zo schrijf maar eenzaamheid is een zwaar onderschat probleem bij zieken, bij ouderen en zelfs bij kinderen. Soit, bij iedereen die zich eenzaam voelt.

Yes I did it! πŸ™Œ

Dag één van mijn 'uitdaging' is een feit.
Ik kan je verzekeren van al de fietsers 🚴 die ik tegenkwam was ik wellicht diegene die het meeste straalde ✨. 
Want ik was zo fier op mezelf dat ik het toch maar deed.
Ondanks mijn pijn, mijn vermoeidheid en mijn zombie-look πŸ‘». 
Zo blij dat ik 'on the road' was met mijn elektrische fiets. Die brengt me overal, ook als het moeilijk gaat πŸ˜‰.

Ik beslis om de route te nemen langs de luchthaven. Wij wonen niet zo ver van de luchthaven in Oostende en ernaast loopt een baan die leidt tot aan het strand van Raversijde.

Terwijl ik 'blink' in mijn vel van vreugde, geniet ik ondertussen van de lichte bries door mijn haren, de zonnestraaltjes die op mijn voorhoofd dansen, de geluiden van de vogels om heen.
Zo zot dat die kleine dingen mij zoveel vreugde bezorgen.
Super toch?




Op de startbaan merk ik op dat een vliegtuig zich klaar maakt om op te stijgen. 
Het is een gigantisch groot toestel, heel indrukwekkend zelfs. 
Terwijl ze heel elegant door de verschillende bochten op de tarmac glijdt, laat ze mij al haar flanken zien. 
Met open mond bewonder ik haar.
Want het was alsof ze me aan het uitdagen was. 
Me met de nodige arrogantie en zonder woorden me duidelijk maakte: 
'Kijk eens naar mij. Bekijk me goed. Hoe machtig groot, hoe kolossaal ik wel ben. En kijk vooral wat ik straks ga doen.'

Ik was zo gefascineerd dat even stopte met fietsen. 

Haast roerloos bleef ik naast mijn fiets staan. 
En toen dacht ik: 'Dat vliegtuig zal toch nooit kunnen opstijgen. Op zo'n korte opstijgbaan? Ze is zo immens groot. 
De lucht zal haar onmogelijk kunnen dragen. 
Dat lukt haar nooit!'

Maar met enige stoerheid liet ze totaal uit het niets haar motoren harder draaien. 
Ik kon de daver doorheen mijn volledige lichaam voelen. Alsof er een enorme rush door mijn bloed ruiste en mijn hart wild te keer liet gaan.Waarna ze met een intense snelheid over het asfalt stoof om daarna vol vertrouwen haar grote vleugels de blauwe lucht in te trekken ✈️. 

Tranen rolden van mijn wangen. 
Ik weet nog steeds niet waarom...
Was het door de ontlading? Van de bewondering? 
Of was het eerder van de boodschap die 'ze' me wilde geven?

Want het was alsof ze me iets wilde zeggen. Me ergens uitdaagde, me wilde duidelijk maken dat ook ik gemaakt ben om te 'vliegen'. Dat ook als het soms onmogelijk lijkt, dat ik het toch moet aandurven en het moet proberen. 
Dat ik me niet mag laten tegenhouden door al mijn denken, mijn getwijfel en mijn onzekerheden. 

'Je kan onmogelijk op alles voorbereid zijn' 
zei een vriendin onlangs tegen me.
Gelijk heeft ze...

Vaak blijven we te lang in 'opstijgmodus' staan. 
We staan genageld op de tarmac 
vol met twijfels en onzekerheden. 
Zal me dit lukken? 
Zal ik wel kunnen 'vliegen'? 
Ben ik niet te zwak, te lomp, te ziek? 
Ben ik wel 'goed' genoeg? 
Zal ik niet falen? 

Onze angsten houden ons aan de grond,
terwijl we eigenlijk wel willen 'vliegen'. 

Ik kan niet iedere dag 'vliegen'. Soms ben ik niet in staat om buiten te komen. Maar de keren dat het mogelijk is, ook al heb ik veel pijn, mijn hoofd in de wolken en zie ik er niet uit, dan zal ik het toch proberen. Ook al is het voor 15 minuutjes naar de Colruyt om de hoek of naar de apotheek.
Iedere stap is een overwinning.

Just go for it Dintje. Springen en je ziet het wel.
'Cause wings are made to fly'

That's the spirit!
Fijn weekend iedereen 😘.
xxxx
Dintje




Wil je verdere berichten van Wolf and the City lezen ? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina πŸ˜‰. Bedankt voor je steun πŸ’“.


Sign up for my newsletter at www.wolfandthecity.blogspot.be like my Facebook page πŸ˜‰. Feel free to share, sharing is caring 😊. Thanks for your support πŸ’“.


donderdag 14 september 2017

The worries that fill our minds, clouds our thoughts



‘Kijk naar die wolken Lenny, kijk hoe mooi .' 
Ik bleef het maar zeggen toen ik die foto nam. 
Dat wolken mij fascineren is een understatement πŸ˜‚
Ze zijn toch fantastisch, vind je niet? 

Vanmorgen moest ik even 'uitwaaien'. Letterlijk en figuurlijk hier aan ’t zeetje 🌊
Omdat Lenny pas binnen 2 weken naar school moet is hij is mijn ‘compagnon’ deze dagen. Dankbaar voor al onze momentjes samen πŸ’—


Toen we daar met 5 Beaufort op het strand 🌾 stonden en de wind woest door onze haren blies besefte ik plots hoe ‘bewolkt’ dat het in mijn hoofd wel is. Want het zit vol met van alles en nog wat. En vooral met veel dat er niet moet in zitten 😝
Het is tijd om ‘los te laten’ dus πŸ˜‰

The worries that fill our minds, clouds our thoughts. 
Time to let go of the clouds and make room for the sun πŸŒ₯☀️
That’s the spirit πŸ‘!

Fijn weekend iedereen 
😘.
xxxx
Dintje

zondag 3 september 2017

C'est mon bateau ⛵️


Het is een beetje stil geweest de laatste maanden.
Ik weet het...
Maar no worries, I'm still alive and kicking hoor. 

Ik voelde al een tijdje wat onstuimigheid in mijn hoofd. 
Het zorgde voor grote golven in mijn denken, in mijn voelen en in mijn zijn. 
Ik werd meegezogen, rondgezwierd πŸŒͺ om dan uiteindelijk tot stilstand gebracht te worden en dan niet meer goed te weten wie of waar ik was.
Zo kan ik mijn gevoel het beste omschrijven.
Ach ja, misschien was het allemaal es eventjes te véél?
Kan gebeuren hΓ© πŸ˜‰?

C'est mon bateau,
mon voyage en solitaire.

Weet je, in het heetst van de strijd dat kan ik vechten als de beste πŸ†. 
Dan trotseer ik de felle windstoten, de grootste golven en de hevigste stormen. 
Zelfs als mijn 'schip' wat averij oploopt, als het water maakt en vaak roerloos rond dobbert. Ik blijf telkens mijn roer omslaan om niet te kapseizen.  
Zodat ik mijn opstoten, mijn pijn en de muizenissen in mijn hoofd kan 'overwinnen'. De figuurlijke klop πŸ”¨ komt bij mij telkens pas achteraf, als alles opnieuw windstil is. 

Die rust kwam er toen we op vakantie gingen met ons gezin.
Het eens weg zijn van 'alles' en vooral het samen zijn met Ralph, Lennaert en Lisa deed me ontzettend veel deugd. 
Het was samen wakker worden, samen ontbijten en vooral intens genieten van alles en van elkaar. 

Avec eux j'irai,
jusqu'au bout du monde πŸ’—.

De grote golven in mijn hoofd bedaarden. De zee werd opnieuw vlak. 
En toen kwam er van alles boven drijven, om het zo te zeggen. 
Wat toen aan de oppervlakte kwam deed me opnieuw anders naar 'alles' kijken. 

Rien n'est plus beau,
que le silence et la mer.

Dit was best wel ingrijpend en heel confronterend voor mij πŸ€”... 
Want het samen zijn met mijn gezin en het intens genieten van hun aanwezigheid, deed me beseffen hoe eenzaam ik anders wel ben. 
Het deed me inzien hoe ik me thuis meer en meer afzonder van de buitenwereld...Terwijl ik eigenlijk zo smacht naar wat menselijk contact. 
Hoe het al maar moeilijker wordt om buitenshuis te komen. 
Omdat mijn 4 muren me heilig zijn geworden. 
Terwijl ik echt wel de wereld wil zien, voelen en ruiken.
Het confronteerde me om in te zien hoe mijn angsten 😱 me telkens weerhouden om bepaalde uitdagingen aan te gaan en de dingen te doen waarvan ik zo van hou. 
Hoe mijn gepieker me soms zo doet twijfelen aan van alles en nog wat, dat zelfs de simpelste beslissing al heel moeilijk wordt. 
Ja, Ralph ziet soms echt wel af met mij hoor πŸ˜‚.

Mon compagnon,
mon complice de toujours.

Maar ook hoe mijn schaamte- en schuldgevoel soms heel zwaar doorwegen πŸŽ’ en me verhinderen om fier en opgericht op deze aardbol te lopen. 

Zwaar kost, denk je nu?
Wel neen, in tegenstelling zelfs, die 'bezinning' maakte me niet eens verdrietig. 
Het zorgde voor helderheid. 
Want ik zag de dingen opnieuw zoals ze zijn.  

Het voelde aan als een soort wake-up call ⏰ die me zachtjes maar wel met een vastberaden toon me vertrouwen gaf om het 'roer' opnieuw in handen te nemen en er terug volle bak voor te gaan. 

A l'horizon,
Γ  l'aube d'un nouveau jour.

Waarom heb je dit niet eerder ingezien Dintje πŸ€”?

Mijn yogaleraar legde het ooit zo uit... 
Als je zand met zeewater door elkaar schudt dan wordt het water troebel
Als je het glas even laat staan dan zakt het zand opnieuw naar de bodem en dan wordt het water opnieuw helder πŸ’Ž.

Die helderheid kwam er. En plots zag ik opnieuw een zee aan mogelijkheden 😌. Het schepte zo'n serene rust in mijn hart. Het gaf me kracht om mijn zeilen opnieuw goed te zetten en mijn innerlijk kompas opnieuw te volgen.
Als je begrijpt wat ik wil zeggen?

Prenons le large,
et le vent dans la voile ⛵️

Op reis kocht ik een boekje met dagelijkse uitdagingen.
Het noemt: 'How to save the world (and yourself πŸ˜‰) through 365 daily acts.' 
Do I have to say more? haha
Ik kan mezelf niet altijd redden 
dus misschien kan ik de wereld proberen te redden ☺️.

Iedere dag probeer ik een uitdaging aan te gaan. 
Het zijn geen grootse dingen hoor. 
Het zijn allemaal 'RACK's', random acts of kindness. 
Of zijn het net dit die kleine dingen die groots zijn? 
Ik denk het wel πŸ™Œ.
Wordt vervolgd want ik zal er soms over schrijven.

Het is leuk om te doen 
en het helpt me om opnieuw uit mijn kot 🏑 te komen dus...
Ook al gebeuren de meeste 'RACK's' op 500 meter van mijn huis haha. 
Tis een begin hΓ© πŸ˜‰.
That's the spirit!





Lyrics: 'C'est mon bateau' van Jo Lemaire, een prachtige dame waarmee ik vorig jaar de eer had om even te kletsen πŸ˜˜




Wil je verdere berichten van Wolf and the City lezen ? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina πŸ˜‰. Bedankt voor je steun πŸ’“.

Sign up for my newsletter at www.wolfandthecity.blogspot.be like my Facebook page πŸ˜‰. Feel free to share, sharing is caring 😊. Thanks for your support πŸ’“.