vrijdag 15 december 2017

Three Little Birds 🐀🐀🐀


'Moedig voorwaarts' staat er op mijn kalender vandaag.
Ik blijf wat naar mijn kalender turen. Waarna ik dromerig door het vensterraam kijk. Ik zie in de kale takken van onze perelaar 3 vogeltjes zot doen. Het zijn kleine vogeltjes met een gele borst. Ik heb het opgezocht en het zijn koolmeesjes of pimpelmeesjes. Soit, het zijn prachtige kleine vogeltjes 🐀.

Het is alsof ze me iets wilden zeggen. Niet dat mijn kalender of die vogeltjes kunnen spreken of zo hΓ©. Ik ben (nog) niet volledig tureluurs πŸ˜‚. Maar ik geloof wel in signalen, in tekens die je soms krijgt in je leven. Die kleine vonkjes die wat licht creΓ«ren als het allemaal wat wazig wordt. 

Three little birds
singin'sweet songs

Moed is hetgeen ik nu echt wel nodig heb om opnieuw verder te zetten. 
Want ik ben het soms wat kwijt, weet je. 

Ik zou het mezelf misschien wel makkelijker kunnen maken. Moest ik niet zo hard 'vechten'. Maar ik wil er niet aan toe geven. Begrijp je? Ik ben nu eenmaal een koppige 'vechter'. Ik wil vooruit, ik wil erbij zijn, ik wil meedraaien in deze mooie wereld. Ik wil geen gevangene worden van mijn pijn.

Mijn wolf laat me met 'rust' in zoverre dat ik mijn grenzen respecteer. Hij laat me echter nooit los. Hij blijft me sluw in zijn vizier houden. Vanaf dat ik even niet oplet, even iets te veel doe of te ver ga dan voel ik zijn hete adem in mijn nek. Klaar om opnieuw genadeloos toe te slaan. 
De laatste maanden is het vooral de pijn die me kwelt, die me moe maakt, die me verlamt, die me afwezig maakt.

Ik heb het heel moeilijk om die pijn te aanvaarden, om er mee te leven. Het is pijn die iedere dag anders is. Kwellend, nijpend, barstend, venijnig, zeurend, bonkend, verstijvend...Het is er, dag in, dag uit.

Het ergste is die onmacht die ik telkens ervaar. 
De machteloosheid dat ik 'het' niet in de hand heb. Hoe graag ik ook wat minder pijn zou willen hebben, het lukt me niet. Of niet altijd. Echt eens pijnvrij zijn voor een moment, dat zou hemels zijn. Echt waar. Het zou me opnieuw opladen, kracht geven...Maar het lukt me niet de laatste maanden.

Ik word daar boos van. Niet in de vorm van agressie of zo... 
Gewoon boos vanbinnen, iets dat borrelt in mij. Soms wil ik het es uitschreeuwen. Ik zou daar echt wel deugd van hebben. Alleen nog een plekje vinden om je uit te leven Dintje 😝.

En toch moet ik vooruit...
Niet alleen voor mij maar ook voor Lisa, Lenny, Ralph, mama en papa, voor iedereen die me graag ziet. Want ook zij zien af van mijn pijn. Ook zij hebben pijn als ze me zo zien. Ook zij voelen hun machteloos en hun boosheid. 
'Kon ik het maar even van je overnemen', hoor ik vaak. 
Een pure vorm van liefde, vind ik. 

Velen hebben er geen idee van. (en dat is maar best zo πŸ™ƒ)
Want pijn, ach ja, neem een pijnstiller en klaar er mee. 
Helaas werkt dit zo niet met 'mijn' pijn. 
Het is zoeken, wikken en wegen. 
Neem ik vandaag deze pil? Ben ik bereid om de bijwerkingen erbij te nemen? 
Of is die andere pil een betere keuze vandaag? Zie ik het zitten om opnieuw last van mijn maag te krijgen? 
Of neem ik dan toch die pillen? Met de nodige voorzichtigheid dat ik niet te fel high in the sky ben. 
Ja, het is van 's morgens vroeg soms een hele quiz hoor haha. 



Ik ben al niet fris in de ochtend dus het is vaak niet simpel om de 'juiste' keuze te maken. Gelukkig word ik enorm goed begeleid door mijn huisarts. Ze overloopt altijd alles met mij en schrijft altijd alles netjes op zodat ik minder in de war ben en de juiste keuze maak.

'Moedig voorwaarts' staat er op mijn kalender vandaag. En terwijl blijf ik wat turen naar die 3 vogeltjes die blijven zot doen onder mijn vensterraam.

Ze hebben me echt iets 'gezegd'

Melodies pure and true
This is my message to you-ou-ou

Voorwaarts Dintje πŸš€, 
ook al weet je soms niet waarheen... 
Koppeke naar boven en put a smile on your face.
Wees moedig genoeg om voorwaarts verder te zetten.
Yes you can πŸ’ͺ.

'Cause every little thing gonna be all right.'

That's the spirit!

Fijn weekend iedereen 😘

xxxx
Dintje

Lyrics: 'Three little birds' Bob Marley πŸ’—.





Wil je verdere berichten van Wolf and the City lezen ? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina πŸ˜‰. Bedankt voor je steun πŸ’“.



Sign up for my newsletter at www.wolfandthecity.blogspot.be like my Facebook page πŸ˜‰. Feel free to share, sharing is caring 😊. Thanks for your support πŸ’“.


maandag 11 december 2017

Kindness is like snow ❄️


Met z'n viertjes het gure weer ❄️⛄️ op het strand van Oostende getrotseerd.
Dat het koud was haha 😱.
Maar tegelijkertijd ook zo vredig en ontzettend mooi 🐚 🌊✨.

'Kindness is like snow, 

it beautifies everything it covers'

That's the spirit 😘!

xxxx

Dintje


Wil je verdere berichten van Wolf and the City lezen ? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina πŸ˜‰. Bedankt voor je steun πŸ’“.


Sign up for my newsletter at www.wolfandthecity.blogspot.be like my Facebook page πŸ˜‰. Feel free to share, sharing is caring 😊. Thanks for your support πŸ’“.


woensdag 22 november 2017

When Tomorrow Comes ☀️


Ik heb het de voorbije weken opnieuw bijzonder zwaar gehad. Periodes met aanhoudende pijn werden me wellicht te véél. Dit in combinatie met vermoeidheid die niet overgaat en een grieperig gevoel dat me zelden loslaat. 

Underneath your dreamlit eyes
Shades of sleep have driven you away

Maar binnen in mij, leeft een vrouw, een mama, een dochter, een vriendin die wil vrij πŸ•Š zijn. En dat botst, als je begrijpt wat ik wil zeggen?

Ik wil nog zoveel want in mijn hoofd ben ik helemaal niet ziek. 
In mijn hoofd kan ik dansen, springen, zingen en nog zoveel meer. 

Maar als je voor de zoveelste keer 's morgens wakker komt met zo'n ellendig gevoel...Ach ik kan het met geen woorden omschrijven, het zou te zwart zijn.
Dan is de teleurstelling telkens groot, begrijp je? Dan zakt de moed in mijn schoenen. Het vraagt telkens heel wat innerlijke energie en wilskracht om dat koppeke van mij opgeheven te houden.  

Breathing shifts my careless head
Untroubled by the chaos of my life

Velen hebber er geen idee van want ik laat het ook niet graag zien aan de 'buitenwereld'. Zelfs niet aan familie en vrienden. 
Ik werk het al gauw weg met wat blonde krullen, wat glinsters en mascara en een allesverblindende glimlach 😁.

'Ik kan niet meer', zei ik zachtjes tegen Ralph aan het ontbijt vorige week. 
Ook voor hem, voor de kinderen, voor mama en papa is het vaak moedeloos toezien.

And you know that I'm gonna be the one
Who'll be there
When you need someone to depend upon

Gelukkig duurt zo'n 'zwart' momentje niet te lang. 
Ergens heb ik nog zoveel 'licht ✨' in mij om me er telkens over te zetten. 
Als je begrijpt wat ik wil zeggen?
Ik ben daar intens dankbaar om.

Als ik zo'n periodes ervaar dan zorgt dit voor veel vragen in mijn hoofd. 
Wat deed ik nu weeral verkeerd? Hoe komt dat nu? Waarom betert het niet? Wanneer zal het tij opnieuw keren? Zal het ooit eens beter gaan voor een periode?
En vooral: Wat kan ik zelf doen om beter te worden? 
Die machteloosheid is hetgeen wat mij de moed ontneemt. 
Want ik kan niets méér doen of dat ik nu doe. 
Ik kan helaas mezelf niet beter maken.

The moon is pale outside
And you are far from here

Maar ik geef er echter nooit aan toe...
Al gauw snoer ik die mallemolen in mijn hoofd 🀐 en geef ik het woord πŸŽ€aan die levendige, vurige, gedreven vrouw in mij πŸ’ƒ.

'Morgen beter', zeg ik altijd. 
Ook al geloof ik het zelf soms niet meer haha. 
Ach ja wishful thinking helpt, ja toch ☺️?

Wait till tomorrow comes, yea yea

Ik denk altijd in de 'vooruit', aan morgen, aan een nieuwe dag. 
Want niets blijft duren weet je. 
Ook slechtere periodes gaan voorbij en die maken plaats voor betere dagen. 
Ook al duren die momenten niet lang. Maar daar gaat het niet om...

Telkens als ik me wat beter voel dan ervaar ik zo'n gelukzalig gevoel ☺️. 
Ook dit kan ik moeilijk met woorden omschrijven. 
Het is opluchting, vrijheid, beweeglijkheid, aanwezigheid, het is 'zijn' met al mijn zintuigen, genieten, dankbaar zijn en nog zoveel meer...Een echt vreugdemoment. 
Een machtig gevoel die me zoveel innerlijke kracht geeft.

Every star was shining brightly
Just like a million years before

Vrijdag kwam Lenny terug naar huis met de trein van 16 uur. Hij heeft het graag dat ik hem opwacht aan het station. Wie heeft dat niet graag hΓ© ☺️? 

Terwijl ik op de bus sta te wachten om naar het station te gaan, kom ik nog een collega tegen. Hij was zo blij om mij nog eens te zien. 
'Hoe gaat het met je?' vraagt hij wat bezorgd. 
Ik heb altijd moeite om te antwoorden op deze vraag. 
Maar mijn zombie-look πŸ‘» vertaalt het antwoord deze keer. 
Zijn vriendelijkheid en betrokkenheid doen me ontzettend veel deugd. 
Met een glimlach stap ik de bus op.

Het terugzien van Lenny is zoals altijd warm en hartelijk. Pas dan besef ik telkens hoe hard dat ik hem mis in de week. Na een dikke omhelzing gaan we een koffietje drinken om wat bij te praten. Zalige momenten die ik zo koester.

We gaan altijd naar dezelfde plaats want daar krijg je artisanale melo-cakes bij de koffie. Ze zijn zo lekker, echt waar. Ik ben zot van melo-cakes 😝. Als een nieuwsgierig kind en met het nodige vingergelik eet ik mijn melo-cake op.  
Ach ja, het zijn de kleine dingen die het hem doen hΓ© πŸ˜.



Ralph komt ons straks oppikken met de auto. 
Gelukkig maar want mijn energie is ondertussen below zero. 
Terwijl we op een hoekje aan het wachten zijn krijg ik opnieuw een felle bloedneus. Ik heb daar de laatste tijd veel last van. Is niet zo handig als je maar een paar zakdoeken mee hebt hΓ©. Lenny rolt al gauw een prop voor mijn neus om het bloed wat te stelpen. 

Daar sta ik dan met een prop in mijn neus, zo bleek als iets en toch...
En toch ben ik ook zo intens happy ☺️. Want net op dat moment gaat de zon onder en het transformeert alles wat rond me staat met een gouden gloed. Gulzig strooit ze met glinsters op alles wat ik zie ✨. Op de haven, op de Mercator en op het stationsgebouw. Op mijn gezicht kan ik haar warme gloed voelen. 
Het was alsof de zon me zei: 'Alles komt goed Dintje. Morgen beter πŸ€'

Feeling very small
Underneath the universe

Ondertussen voel me al stukken beter. 
De zombie look is er nog steeds maar mijn oogjes stralen opnieuw ✨. 
Dankbaar dat het terug beter gaat.

Ik heb iets met de zon, denk ik πŸ€”. 
De zon leert mij dat ook als ze ondergaat dat ze morgen terug komt. 
Dat er telkens een nieuwe dag aanbreekt. 
Een moment vol met nieuwe kansen, met een nieuw begin. Ze geeft me hoop dat morgen altijd beter kan zijn dan gisteren. 
Ja toch πŸ˜‰?

When tomorrow comes...
Wait until the morning comes, yea yea

That's the spirit!
Fijne woensdag iedereen 😘
xxxx
Dintje




Wil je verdere berichten van Wolf and the City lezen ? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina πŸ˜‰. Bedankt voor je steun πŸ’“.


Sign up for my newsletter at www.wolfandthecity.blogspot.be like my Facebook page πŸ˜‰. Feel free to share, sharing is caring 😊. Thanks for your support πŸ’“.

Lyrics: Eurythmics : When tomorrow comes
Voor de liefhebbers πŸŽ€πŸ˜‰



woensdag 8 november 2017

Enjoy every sunset


Een prachtige zonsondergang in Oostende 🐚🌊🌾. 

Het toverde zo'n warme gloed op het strand, op de dijk en op mijn gezicht ☺️. 
Het maakte me stil, dankbaar en zo intens happy. 

Enjoy every sunset ✨ and look forward to every sunrise 🌀. 

That's the spirit!

xxxx
Dintje

vrijdag 20 oktober 2017

Give a Little Bit of Your Love πŸ’—



'Het is hier één van de vriendelijkste plekken in Oostende' 
zeg ik haar terwijl ik mijn pakje geef.

Een tijdje geleden kocht ik online een paar regenponcho's. 
Aangezien Lennaert zijn kot in Gent redelijk ver van z'n faculteit ligt, kan hij dat wel goed gebruiken πŸ’¦. Ik had er twee gekocht, een medium en een large. Want ik wist niet hoe groot ze zouden zijn. Maar in de large versie kunnen er wellicht 3 mensen πŸ˜‚. Dus moest ik er ééntje terug sturen.

Door mijn opstoot van enkele weken geleden was het pakje op de kast blijven liggen. Maar het moest nu wel dringend binnen gebracht worden. 
Dus maandag was dit mijn 'uitstap' ☺️. 

Het fietsritje naar het Esso station niet ver van ons huis deed me veel deugd. 
Ik ben altijd ontzettend blij en heel dankbaar πŸ˜‡ als mijn opstoot terug voorbij is. Ik moet wel nog herstellen en 'alles' terug opbouwen en zo. Maar het ergste is voorbij nu. Het vallen, opstaan en opnieuw doorgaan πŸ’ͺ.
AllΓ© ik hoop het toch...
Want door de afbouw van de hogere dosis cortisone komt de pijn opnieuw enorm opzetten. Of komt het door het weer 🌧? Of is er opnieuw iets anders op komst? 
Ik weet het niet πŸ™„.
Zo is het wel altijd iets hΓ©...

Alright
Here we go again πŸš€.

In het Esso station voel ik me altijd heel welkom. De mensen die daar werken zijn supervriendelijk, vind ik. Is het nu als je pakketje terug brengt of als je je lottoformulier wil verlengen of je vraagt uitleg over een posttarief...Die 3 dames die daar werken zijn altijd even vriendelijk en behulpzaam.
Dat doet toch deugd, vind je niet?

Give a little bit
Give a little bit of your time to me ⏰.

Omdat er ook een Panos in de shop is, ruikt het daar altijd overheerlijk naar vers gebakken broodjes πŸ₯– en chocoladekoeken 🍩. 
Misschien laat dat ergens een gelukshormoon los πŸ˜‰? 
Ik weet het niet maar ik word daar alleszins happy van πŸ˜‰.

'Het is hier één van de vriendelijkste plekken in Oostende' zeg ik haar terwijl ik mijn pakje geef.
Ze staart me wat verschrikt aan, ik kan het 'ongeloof' in haar ogen zien. 
'Oeps Dintje, wat heb je nu gedaan 😱' denk ik in een flits. 
Maar ik herhaal het nog eens. En ik vervolledig met de woorden dat het onthaal steeds warm is en dat ik altijd met een glimlach geholpen word. 
'Dat doet deugd', zeg ik haar nog.

Een traan bolt van haar wang...
Ze zegt me: 'Het was een verschrikkelijke dag vandaag mevrouw, echt verschrikkelijk. Maar jouw lieve woorden maken al veel goed.'
'Bedankt', zegt ze me nog stilletjes terwijl de traan plaats maakt voor een kleine glimlach.

See the woman with the lonely eyes
Oh, take her hand, you'll be surprised 🎁.

Het was absoluut niet mijn bedoeling om haar zo te 'raken' met mijn woorden. 
Ik had er echt geen idee van dat ze zo'n moeilijke dag had.
Kan je dat altijd weten? Kan je het altijd zien?
Kan je het altijd 'aflezen' hoe het gaat met iemand? 
Soms wel...maar niet altijd hΓ©.
Vaak is het heel onzichtbaar maar iedereen vecht wel met iets 🀺.



Wat ik weet, wat ik ervaar, wat ik telkens voel is...
Als ik niet 'ok' ben, als ik me niet goed voel, 
dat een vriendelijk gebaar telkens een wondertje verricht ✨. 
Een schouderklopje, een luisterend oor, begrip voelen, een aai over mijn 'bol', een hoe-gaat-het-met-je-smsje, potjes verse soep aan mijn deur, een buurvrouw die altijd naar me zwaait πŸ‘‹ als ze wandelt met haar hond, een alleszeggende glimlach, een liefdevolle knipoog of zelfs een goeiedag van een onbekende...

En als de pijn te hevig is dat genegenheid zo'n deugd doet. 
Zoals Lennaert altijd zegt als hij over mijn rug wrijft: 
'Dat heb je graag hΓ© mamie, dat doet deugd hΓ©.' 
Of als Lisa een warme knuffel geeft gevolgd door een dikke zoen die blijft nazinderen. 
Ja dat doet deugd! 
Dat verzacht mijn pijn, echt waar.

Give a little bit
I'll give a little bit of my life for you πŸ’—.

Het zijn misschien allemaal kleine dingen...
En toch, het zijn die dingen die hem doen hoor.
Het is de betrokkenheid die deugd doet en steun geeft.
Het helpt 'dragen' als het even te zwaar wordt.

Ik was zelf wat geschrokken van de reactie van die vrouw in het Esso station. 
Maar ik was wel blij dat ik het haar gezegd had. Want naast het feit dat ik haar dag wat goed maakte gaf het ook mij een goed gevoel.

Vaak staan we klaar met bakken vol kritiek, commentaar en onbegrip.
Beter die bakken opvullen met complimenten en schouderklopjes 😝.
Als iemand iets goeds doet, als iemand je dag opfleurt met een glimlach, als iemand je aandacht geeft, je bij een het gesprek betrekt, als iemand je helpt zomaar maar uit het niets. 

There's so much that we need to share
So send a smile and show you care ☺️.

Het zijn allemaal van die kleine dingen. 
Kleine menselijke dingen die een wereld van verschil kunnen maken voor iemand die net dat tikkeltje méér nodig had.

Het is zo mooi om dankbaarheid te uiten, vind ik.


Looking for the good in others
will bring out the very best in you ✨

Zo is het ook.
Want als je geeft krijg je altijd terug.
Het is niet direct tastbaar maar wel heel voelbaar.
Als je begrijpt wat ik wil zeggen?

Give a little bit, give a little bit of your love to me...
Zit al heel de dag met dat liedje van Supertramp in mijn hoofd. 
Machtig nummer, vind je niet?


Give a little bit of your love to me.
I'll give a little bit of my love to you πŸ’•.

That's the spirit!

Fijn weekend iedereen 😘
xxxx
Dintje




Wil je verdere berichten van Wolf and the City lezen ? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina πŸ˜‰. Bedankt voor je steun πŸ’“.



Sign up for my newsletter at www.wolfandthecity.blogspot.be like my Facebook page πŸ˜‰. Feel free to share, sharing is caring 😊. Thanks for your support πŸ’“.

vrijdag 13 oktober 2017

Friendship is born


Dat ‘ze’ opnieuw mooi was vandaag 🌊🌾🐚. 
Ik bleef er opnieuw naar turen. 
Eventjes uitwaaien, verstand op nul en zicht op het oneindige. Ik had het even nodig...
Het zeetje verricht echt wonderen op mij ☺️. 

Ik zei aan mijn mama: ‘Kijk naar die kleur in de zee, zo azuurblauw. Das toch prachtig?’ Ik heb dat eigenlijk nog niet zoveel gezien hier aan ons zeetje ✨. 
Dus als een uitgelaten kind begon ik wat foto’s te trekken. Ja kan het niet laten, sorry mamie πŸ’—. 

Gisteren was het Wereld Reuma Dag. En speciaal daarvoor dacht ik aan deze quote: 
‘Friendship is born at the moment when one person says to another: 
What! You too? I thought I was the only one.’  
Naast verbondenheid heb ik gisteren vooral ook veel vriendschap gevoeld. 
Super toch?

Van harte bedankt voor jullie steun en fijn weekend iedereen 😘 
xxxx
Claudine


Wil je verdere berichten van Wolf and the City lezen ? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina πŸ˜‰. Bedankt voor je steun πŸ’“.


Sign up for my newsletter at www.wolfandthecity.blogspot.be like my Facebook page πŸ˜‰. Feel free to share, sharing is caring 😊. Thanks for your support πŸ’“.

donderdag 5 oktober 2017

I Won't Back Down ✌️


Ik voelde de bui 🌧 al een paar weken hangen, 'k had al enkele 'regendruppels' gevoeld. De subtiele signalen dat er opnieuw iets op komst was. 

Stiekem hoopte ik dat de wind sterk genoeg zou zijn om alles te doen weg trekken. Maar de donkere wolken dikten aan en ook de mist kwam hard opzetten.
Het was het begin van een nieuwe opstoot πŸŒͺ. 

Gelukkig werd het deze keer geen allesverwoestende orkaan. Het tijdig ingrijpen met mijn cortisone deed ze afzwakken tot een tropische storm met enkele herstellingswerken. Ik ben nu gelukkig al aan de beterhand, oef 😝.

Waarschijnlijk is een aanslepende verkoudheid deze keer de trigger van mijn opstoot. Maar ik probeer er niet al te veel over na te denken πŸ€”.
Want in die 16 jaar opstoten ben ik er echt nog niet wijzer van geworden πŸ™ƒ. 
Het gepieker van: Waarom toch? Hoe komt dat nu? Wat deed ik wééral verkeerd? 
Het helpt me geen meter vooruit πŸ“, weet je. 
In tegenstelling zelfs 😱. 
Het maakt het uitzitten van de opstoot alleen maar erger.

Hey baby, there ain't no easy way out.

Telkens als ik een opstoot heb dan overvalt mij datzelfde gevoel. 
Het is een mengelmoes van pure machteloosheid, intens verdriet, wat boosheid, veel ontgoocheling en onzekerheid...Het is aantrekkelijk om me hierin te laten meeslepen, om me er wat in te nestelen. Maar ik doe het niet. Ik laat 'de wolf in mij' niet winnen, begrijp je?

No, I won't back down.

Toch heb ik het gevoel dat ik er de laatste maanden anders mee om ga. 
Ik laat mijn opstoten 'passeren', als je begrijpt wat ik wil zeggen? 
Ik laat ze komen zoals eb en vloed 🌊. 
Want ik heb er toch geen vat op, weet je. 
Opstoten komen en gaan. 
Met de nadruk op 'gaan' en daar richt ik vooral mijn focus πŸ”Ž op. 

Het blijft echter niet makkelijk...
De ene keer lukt het beter dan de andere keer. Maar telkens als ik er mijn 'rust' in vind dan helpt dit mij om alles beter te dragen πŸŽ’.

In a world that keeps on pushin' me around
I will stand my ground.

Deze week had ik het 'kot' 🏑 voor mij alleen. 
Lisa was met 't school naar London, Lenny was in Gent en Ralph was naar Nederland voor een paar dagen. 
Voor mij was het uitzitten, uitzieken, herstellen en terug opbouwen. 
The usual drill na een opstoot πŸ˜‰.

Om toch even een 'frisse' neus op te doen haalde ik dagelijks de post uit πŸ“¬. 
Van een ferme wandeling gesproken haha. 
Maar maandag zat er een briefje in voor mij ☺️. 

Lenny had voor elk van ons een blaadje geschreven. Lief hΓ© πŸ’—. 
Je kent ongetwijfeld dat gevoel dat iets net op het juiste moment naar je toekomt? 
Ewel voilaπŸ’‘.

Op mijn blaadje stond:

'In order to kick ass, you must first lift your foot.'

Weet je, iedereen heeft het liefst een blauwe hemel met een stralende zon ☀️. 
Maar over het 'weer' hebben we geen controle. 
De bewolking komt vaak opzetten wanneer je het minst verwacht. 
Je wordt afgeremd door een strakke wind, donkere wolken blijven hangen boven je hoofd. 
Soms blijft het een poosje miezelen en af en toe moet je een zware storm doorstaan. That's life πŸ€.

Maar je kan altijd alles op 2 manieren bekijken, vind ik.

Je kan alleen maar de donkere wolken zien
en denken dat het voor altijd zal blijven regenen.

Of je kan de wolken, de regen, de wind laten voor wat het is
en intens dankbaar zijn als de zonnestralen ✨ er zich opnieuw doorheen persen.

Well, I know what's right, I got just one life
I won't back down, I will kick back ✌️!

That's the spirit!
Fijn weekend iedereen 😘
xxxx
Dintje

Rest in peace Tom Petty 🎀🎸. 
Fly into the great wide open and enjoy your free falling πŸ’«.





Wil je verdere berichten van Wolf and the City lezen ? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina πŸ˜‰. Bedankt voor je steun πŸ’“.

Sign up for my newsletter at www.wolfandthecity.blogspot.be like my Facebook page πŸ˜‰. Feel free to share, sharing is caring 😊. Thanks for your support πŸ’“.