vrijdag 18 mei 2018

The happiest people make the best of everything


‘The best is yet to come ☀️’, ik bleef het maar neuriΓ«n terwijl dat ik op mijn fiets zat. Zo intens happy dat ik het zeetje kon ruiken 🌊, dat ik kon fietsen, tegen de wind in weliswaar, as usual maar dan wel met al mijn tandjes bloot ☺️. Ook als enige, as usual. Waarom kijkt iedereen altijd zo zuur?

Waarom ben ik dan zo happy? 
Wel, het is nog niet makkelijk geweest. Emotioneel een ware rollercoaster 🎒 en lichamelijk blijft het confronterend om de ene dag iets te kunnen en de andere dag niets.  Maar vandaag kon ik fietsen, kon het zeetje zien, vond ik terug rust in mijn hart πŸ’—
Het maakte heel mijn dag goed ☺️.

’Als je beseft wat je hebt, dan heb je alles’ 
zei ik laatst aan de kinderen.  En zo is het ook πŸŽ‰.
Fijn weekend iedereen 😘
xxxx

Dintje


woensdag 16 mei 2018

Message in a Bottle


'Je bent een schatje', die vier woordjes blijven in mijn hoofd hangen. 
Het waren haar laatste woorden als reactie op mijn berichtje.

Toen ik maandagavond, net voor slapen gaan, aan het scrollen was op Facebook zag ik het bericht staan: 'Diepbedroefd melden we jullie dat Veerle is heen gegaan.'
Ik kan je verzekeren dat ik even om lucht moest happen, ik kreeg het warm en koud tegelijkertijd en terwijl bleef ik tegen mezelf zeggen: 'Het is toch geen waar, het is toch geen waar...'. 

Veerle mailde af en toe naar mij. Net zoals andere vrienden, collega's en bloglezers. Gewoon om es goeiedag te zeggen of om advies te vragen of om een stuk van hun verhaal met mij te delen.
Meestal voel ik het aan als: 'Ik ben blij dat ik het eens kwijt kan'. 

Veerle had het ook bijzonder zwaar. Toch voelde ik ook veel kracht in haar woorden en in haar berichten was er altijd een positieve noot. Maar tussen haar lijntjes in las ik ook de eenzaamheid, de machteloosheid, de schreeuw naar steun, naar begrip, naar zoveel eigenlijk. 

Weet je...
Vaak krijg je wel van die subtiele signalen dat iemand gehoord wil worden, 
dat iemand in stilte schreeuwt. 
Vaak horen we wel dat iemand ons iets vertelt. 
Maar luisteren we echt?

Ik blijf worstelen met de vragen: Heb ik genoeg gedaan? Kon ik iets meer doen voor haar? Ik troost me dan met haar laatste woorden: 'Je bent een schatje'.
Toch blijft het allemaal wat vechten in mij...


I'll send an S.O.S. to the world

I hope that someone gets my...

Tijdens een oefening in de Heartfulness training moesten we per twee gaan zitten. Elk om beurt moest je iets persoonlijks vertellen terwijl de andere niets mocht terug zeggen. Alleen maar luisteren dus en dit voor 2 minuten. 
Het lijkt niet veel maar het was verdorie niet makkelijk om totaal niets terug te zeggen. Al gauw hebben we de neiging om te zeggen: 'Ah ja, ik weet wat je bedoelt. Of Ah ja, ik heb dat ook'. En staan we klaar met een antwoord vol oplossingen en goeie raad. Terwijl we het soms alleen es kwijt willen. Terwijl dat we soms es gewoon willen delen zodat je helpt dragen. En zo stilzwijgend steun kan ervaren.


There are no perfect words to heal the pain
but sometimes words aren't required at all.

Your very presence 
can be all the comfort that is needed.

Als je echt luistert, met je oren maar ook met je ganse lichaam, met je hart, met je volledige zijn dan 'hoor' je nog meer dan enkel woorden. 

Dan hoor je ook de emoties, de pijn, de angst, de onwennigheid, de kwetsbaarheid, de fragiliteit. 
Dan hoor je ook tussen de lijntjes de stille schreeuw.

Dus heb aandacht voor de 'message in the bottle'.
Er gewoon zijn voor iemand kan een wereld van verschil maken. 

xxxx
Dintje ❤️


vrijdag 27 april 2018

You've got the LOVE πŸ’


Het is wat stil geweest de laatste weken. 
Het schrijven van mijn laatste bericht Heal the pain maakte heel wat los in mij. 
Wat allemaal zo hard rond mij spinde werd plots tot stilstand gebracht. 
Ik had al zo lang mijn best gedaan om alles staande te houden, 
om alles draaiende te houden, om alles zo krampachtig bijeen te houden, 
zodat niemand zou zien dat ik achter de schermen eigenlijk uiteen viel. 

Sometimes I feel like throwing my hands up in the air

Het maakte me stil aan de buitenkant terwijl alles in mij zo schreeuwde. 
Ik wilde het geschreeuw zelf niet meer horen, denk ik. 
Dus hield ik mijn innerlijk gevecht stil voor iedereen 🀫. 
Ik deelde steeds minder hoe het echt met me ging. Schermde me af door soms over-the-top enthousiast te zijn zodat niemand zou vragen hoe het echt met me ging. Iedereen zei hoe sterk ik wel was dus moest ik me ergens wel altijd sterk houden. Al had ik dit mezelf wijsgemaakt natuurlijk. 

Sometimes I feel like saying 'Lord I just don't care'

Uiteindelijk bleef ik heel alleen zitten met de muizenissen in mijn hoofd, met al die tegenstrijdige emoties waar ik geen weg mee wist. 
Met mijn intense hartpijn die me diepongelukkig maakte. 
Tot er iets brak in mij πŸ’”...

Sometimes it seems the going is just too rough
and things go wrong no matter what I do

Het heeft me ontzettend veel moed gevraagd om me zo kwetsbaar open te stellen. Om te durven zeggen dat het ook mentaal niet goed met me ging. 
Maar al die angst en die onzekerheid maakte plaats voor 
heel wat opluchting en vooral voor veel verlichting. 
Want ik moet het nu niet meer alleen dragen. 
Ik voel me niet meer alleen in mijn gevecht.
En dat heb ik de voorbije weken heel goed gevoeld. 
De deugddoende steun van familie, vrienden, lotgenoten en zelfs van onbekenden is buitengewoon hartverwarmend πŸ’.

You've got the LOVE
I need to see me through

Velen breken hun hoofd over dat woord 'steun'. 
Weet je het moet allemaal zo groots niet zijn. 
Het zit hem echt in die 'kleine' dingen ✨.

Het is begrip voelen, een sms'je met 'Oewist met je maatje?', 
een knuffel gevolgd door een dikke zoen, een knipoogje op het juiste moment, 
een berichtje vol met steun, een luisterend oor, een deugddoende babbel 
of een alleszeggende stilte die meer zegt dan duizend woorden.

Het zijn net die kleine mooie dingen die het zo groots maken, vind ik.
Die zoveel steun betekenen als je het net hard nodig hebt.

Voelen dat iemand er is voor je...
Mensen die vΓ³Γ³r je staan om de 'wind' op te vangen, 
die achter je staan om je op te vangen als je even 'struikelt', 
die naast je staan, for the good and the bad,
ook al moeten ze even mee door de hel met jou.  

Langs deze weg nogmaals bedankt lieve familie en vrienden, 
bedankt dappere lot-vrienden en blog-vrienden. 
Van harte bedankt om de zon ☀️ te zijn in mijn regen 🌧.

Love you all 😍

I know I can count on you



Het is betrokkenheid voelen die zo'n deugd doet, denk ik.
Het helpt dragen als het even allemaal te zwaar wordt.

Wat ik het allermooiste vind, is echte LIEFDE voelen. 
Die oprechte warme gevoelens van één hart tot een ander hart. 
Dat is toch zalig, vind je niet? 
Het is zo puur, zo dragend en zelfs helend. 
Er bestaat volgens mij geen intenser mooi gevoel 
dan liefde voelen en liefde geven. 

Dus denk en voel met je 'hart', 
het kan een wereld van verschil maken 
voor iemand die het even 'hard' nodig heeft.

Wees die steun, wees die liefde πŸ’– voor iemand. 
Maak voor iemand het verschil vandaag of morgen of iedere dag zelfs. 
Je zult zien, het zal je ongetwijfeld ook deugd doen πŸ™Œ.

You've got the LOVE

Fijn weekend iedereen 😘
xxxx
Dintje


Lyrics : You've got the love : The source & Candi Staton
Prachtig nummer 😍



Wil je verdere berichten van Wolf and the City lezen ? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina πŸ˜‰. Bedankt voor je steun πŸ’“.

zondag 25 maart 2018

A thankful heart is a happy heart πŸ’—


Met een brede glimlach zit ik op de bus te glunderen ☺️. 
Het enige waar ik aan denk is: ‘Yes, ik ben terug’. 

Het lijkt misschien onnozel want de bus nemen is voor de meesten iets banaals, iets vanzelfsprekend. Maar voor mij was het al bijna 3 weken geleden dat ik nog eens ergens alleen, zelfstandig naartoe kon. Ik voelde me intens dankbaar dat ik terug ‘on the road’ was. 

Terwijl ik aan het wandelen ben op de dijk en het ruisen van de zee 🌊 hoor 
besef ik plots dat ik wellicht één van de gelukkigste mensen op de wereld ben. 
Ik kan vrij ademen want er is geen druk meer op mijn longen.
Ook de helse pijn in hoofd is al wat minder. 
En als ik stap dan stap ik echt en niet meer op wolken met 2 limonadebenen haha. 
Ik kan nauwelijks beschrijven welk intens geluksgevoel me dat geeft ✨. 

Na 3 zware weken door een hevige opstoot geveld te zijn 
ben ik terug afgebouwd van de hogere dosis cortisone. 
Het herstellen en het opbouwen van kan opnieuw beginnen πŸ’ͺ. 
Ik ben er nog niet maar ik ben op weg πŸ˜‰.

Telkens als een opstoot voorbij is dan ervaar ik zo’n geluksgevoel. 
Een gevoel van extreme dankbaarheid, 
van intense vreugde, van grote opluchting . 
Een machtig gevoel die me de kracht geeft 
om er opnieuw tegen aan te gaan πŸš€.

That’s the spirit!

Fijne zondag iedereen 😘
xxxx
Dintje

Wil je verdere berichten van Wolf and the City lezen ? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina πŸ˜‰. Bedankt voor je steun πŸ’“.

maandag 5 maart 2018

Na regen...kom JIJ ☀️



De steun die ik de voorbije dagen voelde van familie, vrienden, van talrijke lotgenoten en zelfs onbekenden is gewoonweg hartverwarmend 😘. 
Bedankt om de zon ☀️ te zijn in de regen 🌧. 
LOVE YOU ALL πŸ’—
xxxx
Dintje

Wil je verdere berichten van Wolf and the City lezen ? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina πŸ˜‰. Bedankt voor je steun πŸ’“.

vrijdag 2 maart 2018

Heal the pain


'Ik heb vorig jaar maar 1 dag geen pijn gehad' vertelde ik aan mijn vriendin toen ze vroeg hoe dat het met me ging. Wat geschokt en aangedaan bleef ze me aankijken. Ik dacht nog bij mezelf: 'Maar Dintje wat heb je nog toch gezegd 😳?'.

Let me tell you a secret
Put it in your heart and keep it

Het is soms raar om iets luidop te horen wat je eigenlijk al lang weet. 
Maar als het dan uit je eigen mond komt dan is dat nog raarder πŸ˜‚. 
Op het moment dat ik het haar vertelde besefte ik plots dat 1 dag zonder pijn wel heel weinig was. Het feit dat mijn antwoord zo heel spontaan kwam voelde aan alsof ik daar al vrede had mee genomen. Er gebeurde echter iets vreemds op dat moment. Het was alsof het iets in mij had wakker gemaakt. 
Iets dat me zei: 'Zo kan het toch niet verder πŸ€”?'

Do something for me
Listen to my simple story

Die ene dag zonder pijn vorig jaar herinner ik me nog heel goed. 
Ik weet nog waar dat ik was, wanneer het was en met wie ik samen was. 
'Mamie heeft geen pijn vandaag' zei ik heel voorzichtigjes aan de kinderen en Ralph. Alsof ik het eerst zelf niet echt geloofde. Enige voorzichtigheid voorkomt ontgoocheling. Het is een automatisme geworden. Een soort van zelfbescherming misschien, denk ik.

Dat aangenaam gevoel bleef die ganse dag hangen πŸŽ‰. 
De pijn aan mijn lichaam, aan mijn hoofd, aan mijn volledige zijn was er niet of toch minder aanwezig. Ik heb nog altijd moeite om het te geloven als ik zo typ en ik kan me het in geen honderd jaar meer inbeelden hoe het aanvoelde. 
Toch was het zo. 
Ik voelde me verlost, alsof er een enorme zware last van mijn schouders was gevallen. Kon genieten van 'alles'. Van samen te zijn met mijn gezin, van het wandelen, van mijn eten, van het moment, van het feit dat ik kon helder denken.  Een gelukzalig gevoel ✨. Ik was overgelukkig ☺️. Echt waar! Ik was wellicht de gelukkigste mens op de planeet 🌎. 

Het was echter van korte duur.
De dag nadien kreeg ik een hele zware opstoot. 
Het was direct gedaan met de 'leute' zoals we hier zeggen in het West-Vlaams. 
En toch, het heeft me nogmaals geleerd om intens te genieten van het moment πŸ’—.

Be good to yourself
'Cause nobody else
Has the power to make you happy

'Ik kan niet meer, ik heb het gehad met mijn pijn', vertelde ik aan mijn huisarts met een dikke krop in mijn keel. Geloof me, het heeft me veel moed gevraagd om hulp te vragen. Velen zullen dit beamen dat ik zelden om hulp vraag. 
Maar ik zit vast in alle mogelijke betekenissen. Lichamelijk zit ik letterlijk vast, mentaal loop ik vast en op emotioneel vlak zit alles verkropt in mij. Ik voel dat ik niet meer kan buigen 🌾, ik kan niet meer mee 'veren'. Ik voel me heel kwetsbaar, heel breekbaar. Ik moest iets doen anders... 

How can I help you?
Please let me try to


Mijn pijn overheerst de laatste jaren te véél. 
Ze is continue geworden, zonder me enige ademruimte te geven. Ik heb pijn aan mijn skelet, aan mijn spieren, aan mijn hoofd, aan mijn huid. Euh waar doet het geen pijn? Soms kan ik aan niets anders meer denken. 

In mijn hoofd botsen mijn gedachten constant met elkaar. 
Is het wit, zwart of is het grijs Dintje? Wat is het nu? 
Ik geraak er even niet uit.

Ook in mijn hart heerst er een totale chaos.  
Onzekerheid, verdriet, eenzaamheid...
maar ook verlangens en hoop.
Alles zit gevangen en het schreeuwt naar vrijheid πŸ•Š.

I can't heal the pain
that I am feeling inside

Ik weet velen denken: 'Dintje die is altijd zo sterk, altijd zo positief, ze heeft altijd die lach.'  Dat is waar...
Achter iedere brede glimlach schuilt een gelukkige ziel. 
Maar ook mijn ziel kan eens kapseizen.

Iedereen heeft wel eens van die momenten. 
Toch?

Het is nu vooral mijn innerlijke pijn, de pijn aan mijn hart die me het meeste kwelt. Er is iets dat vecht in mij. Er zit zoveel verdriet, machteloosheid, boosheid, radeloosheid, onzekerheid in mij dat er nauwelijks nog plaats is voor iets anders. Het maakt me met momenten intens verdrietig.

How can the outside world
Be a place that your heart can embrace

Mijn huisarts πŸ˜‡ hierover aanspreken was een hele wijze beslissing. 
Samen met haar kijken we voor oplossingen. Pijndagboek bijhouden, pijnmedicatie bijstellen, verdere opvolging door pijnarts. De psycholoog helpt me om opnieuw rust in mijn hart en in mijn hoofd te vinden. Ze zoekt samen met mij naar antwoorden op de zovele vragen. De kinesist zal me helpen om mijn denken en mijn lichaam opnieuw in contact te brengen met elkaar. Want ze leiden momenteel elk hun eigen leventje. Much work in progress dus...

Ik voelde me heel opgelucht toen ik het vertelde aan mijn huisarts. 
Al moet ze het er soms uit sleuren hoor haha. Ik deelde het ook thuis, alsook met mama, papa en met een paar vrienden. Ook een primeur. Ach ja, ik doe mijn best 😘.

Ik vertelde hen dat ik 'op' ben. 
Daarmee heb ik het in één allesomvattend woord beschreven. Ik ben op. 
Weet je, die chronische pijn is een extra pakketje naast mijn lupus, naast het grieperig gevoel, naast de vermoeidheid, naast de opstoten. 
Soms wordt het es allemaal te veel. 
Soms kan ook ik het niet meer dragen πŸŽ’.

Het vraagt me heel wat moed om dit stuk van mij met anderen te delen. 
Het schrijven van deze blog maakt me heel onzeker. Want zeggen dat het niet goed met je gaat, dat je het even allemaal niet meer ziet zitten, blijft nog steeds een groot taboe. Iets waar je beter niet over spreekt, denken sommigen.
Maar het doet me bijzonder veel deugd 
om het van me af te schrijven, om het uit mij te laten, 
om het eens uit te schreeuwen zonder geluid.

Want wat je deelt, 
maakt minder zwaar om dragen. 
Je draagt dan niet meer alleen.

That's the spirit!

It's time to heal the pain

Let's do this!

Fijn weekend iedereen 😘
xxxx
Dintje

Ik gebruikte de mooie tekst 'Heal the pain' van George Michael/Paul McCartney. 
Een pracht nummer ❤️ dat me er vaak door helpt ☺️. Enjoy xxxx







Wil je verdere berichten van Wolf and the City lezen ? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina πŸ˜‰. Bedankt voor je steun πŸ’“.

zondag 25 februari 2018

Keep your fire small but warm πŸ”₯



Ik ben bijzonder dankbaar πŸ˜‡ dat ik opnieuw kon deelnemen aan het afgelopen congres van de PARE (People with Arthritis and Rheumatism).  
Het was opnieuw zo inspirerend, zo vernieuwend. 
Die energie die ik telkens ervaar kan ik moeilijk met woorden omschrijven. Het is gewoonweg machtig. 

Meewerken aan een betere wereld voor patiΓ«nten geeft iedereen vleugels πŸš€. Ja toch? Althans bij mij is dit toch zo. Ik ben soms high in the sky en over the top enthousiast πŸ˜‚ haha. Ook al wilde mijn zieke lichaam niet altijd mee, mijn wilskracht trok me er door en ik maakte er het beste van.

Het heeft me uitgeput, das waar…Maar anderzijds heeft het me ook enorm opgeladen. Mijn mentale batterij is opnieuw wat opgeladen. 

Nu is het even terug afbouwen met en terug opbouwen van…I know the drill ondertussen. Ik heb het moeilijk om het terug af te geven. Ik heb mogen proeven en ik wil natuurlijk meer van dat. 
Wie zou dat niet willen hé 😍
Ach ja…

Ik las onlangs het volgende: ‘Iedereen heeft een vuur in zich. Eigenlijk maakt het niet uit of je vuur altijd groots kan zijn.  Zolang je dat vlammetje in jou maar warm houdt.' 
Dat zegt het allemaal, vind ik. 

Keep your fire small but warm, that’s the spirit!

Fijn weekend iedereen 😘
xxxx
Dintje


Wil je geen berichten missen? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief op www.wolfandthecity.blogspot.be of like mijn Facebookpagina πŸ˜‰
Deel gerust, sharing is caring 😊. Bedankt voor je steun πŸ’“.