vrijdag 23 juni 2017

From Madrid with Love ๐Ÿ’–

Vorige week vertrok ik naar Madrid om deel te nemen aan het jaarlijkse reumacongres van de EULAR.
(EULAR 2017 MADRID - Annual European Congress of Rheumatology)

Het is het grootste reuma congres van het jaar met wel 15.000 deelnemers. Reumatologen, onderzoekers, farmaceutische ontwikkelaars en patiรซnten van over de hele wereld komen samen op dit uniek congres. 
Met als doel de wereld voor reumapatiรซnten te verbeteren.
Fantastisch, vind je niet ☺️?
Ik ben ontzettend dankbaar dat ik hieraan kon deelnemen. 
Dat ik patiรซnten een stem en een gezicht kon geven.


From Madrid with Love ๐Ÿ’–




Oh what a night ๐Ÿ˜ฑ

Na een moeilijke nacht gaat mijn alarm om 6.30 uur af. 
Je kent ongetwijfeld dat gevoel wel...Anders slaap je 'goed' en de nacht vรณรณr dat je ergens naartoe moet doe je geen oog dicht. Ja dus ๐Ÿ˜! Ook mijn activity-tracker bevestigt mijn woelige nacht. Ik heb amper 3 uurtjes geslapen en toch sta ik op dat gedreven gevoel van: 'Let's do this Dintje ๐Ÿ’ช'

Baby love, my baby love ๐Ÿ‘ง

Het zal een lange dag worden vandaag. 
Eerst met de trein naar Zaventem, dan vliegen naar Madrid en daarna naar het hotel. Mijn papa komt me oppikken om me naar het station te voeren. As usual...Want vanaf dat ik maar ergens naartoe moet staat mijn papa altijd paraat. 
Ook mijn mama is meegekomen en ze blijft op het perron om me uit te zwaaien. Zo lief. Ik voel me opnieuw een puber haha. DANKBAAR ๐Ÿ’—

Hey, what's wrong with you ๐Ÿ˜‚?

Op Zaventem heerst er een zalige drukte. Ik hou wel van de sfeer op luchthavens. 
Mensen komen terug na een deugddoende vakantie ๐Ÿ–, zijn benieuwd wie hen staat op te wachten en ervaren telkens zoveel vreugde bij het weerzien van familie of vrienden. Mensen vertrekken op vakantie ๐ŸŽ‰, kijken uit naar wat hen te wachten staat, zijn vrolijk en enthousiast. 
Of toch niet? 
Aan de incheckbalie maakt een koppel zo'n heftige ruzie 
omdat รฉรฉn van de twee de boardingpasses thuis niet had afgedrukt. OMG ๐Ÿ˜ณ
Wat verwonderd blijf ik hen aanstaren. 
'Jullie gaan op vakantie', denk ik dan, 'just be happy.' Ja toch?
Rare mensjes allemaal ๐Ÿ˜. 
Met wat binnenpret vertrek ik naar mijn gate.

Opzij, opzij, opzij, maak plaats, maak plaats, maak plaats

Aan de gate weerklinkt ๐Ÿ“ฃ dat ze zullen starten met de 'boarding'. 
Als een soort massale reflex springt iedereen recht en haast zich naar de balie om dan daar opeengeperst te staan drummen.
Ik begrijp niet waarom iedereen dit telkens doet ๐Ÿค”? 
Sowieso geraken we wel allemaal op de vlieger hoor ✈️. 
Op het laatste moment komt er nog een jongeman toe met een pintje in z'n hand. Zegt hij tegen de hostess: 'Ik ga eerst nog mijn pintje ๐Ÿบ uitdrinken hoor
De toon was meteen gezet en mijn glimlach en binnenpretjes werden alleen maar groter haha.

A walk in the clouds ⛅️

Eens boven de wolken overvalt me een intense serene rust ✨. 
Ik ervaar dit telkens...Het prachtige wolkentapijt onder ons is zo oneindig mooi, hemels en vredig. Ik denk dan altijd: 'Nu kan er niets meer gebeuren want de wolken zullen ons wel opvangen.' Het klinkt misschien melig maar bij mij werkt dit altijd haha...



Not a hero 

Er verschijnt (opnieuw) een grote warme glimlach op mijn gezicht.
'Yes you did it Dintje!' denk ik stilletjes bij mezelf.
Het is voor mij telkens een hele uitdaging, weet je ๐Ÿ˜ณ.
Om alleen ergens naar toe te gaan. Want als ik thuis ben kom ik niet zo veel buiten. Dus als ik dan 'buiten' kom om naar Madrid te vliegen dan is dat wel een hele grote uitdaging ๐Ÿ˜?
Ik ben absoluut niet stoer of zo. Echt niet...
Heb ook angst voor de uitdaging, twijfels of ik het wel zal kunnen, onzekerheid over hoe ik me zal voelen. Want los van het reizen, het alleen vliegen om naar een congres te gaan, draag ik ook nog een extra zware last met me mee. 
Het is mijn onzichtbare rugzak ๐ŸŽ’. 
Gevuld met mijn ziekte, mijn pijnen en mijn beperkingen. 
Dus het vraagt veel moed, geloof me. 
Maar ik ben telkens intens gelukkig als het me wel lukt ☺️. Als ik me niet laat ontmoedigen en tegenhouden door mijn angst om toch te doen wat ik heel graag wil doen.

Habla Inglรฉs por favor?

Als ik toekom in Madrid zoek ik een taxi. 
Ik had van voordien enkele zinnetjes in het Spaans vertaald. 
'Hola, buenos dias senor. Habla Inglรฉs por favor?' zeg ik vlot als echte Spaanse-Vlaamse ๐Ÿ’ƒ.
'No, no Inglรฉs' zei mijn taxichauffeur met een verschrikt gezicht haha. 
Gelukkig had ik de juiste zinnetjes opgeschreven en zo kwam ik goed en wel toe aan mijn hotel.

Let's do this ๐Ÿ‘

Na een flinke dodo start ik de volgende dag met een busrit door Madrid. Op de shuttle naar het congresgebouw zie ik al een paar bekende gezichten. Het is altijd een leuk weerzien. 

Nadat ik mijn toegangsbadge opgehaald heb kan ik er invliegen ๐Ÿš€. Samen met Maria, Carlos en enkele andere vrienden-collega's bemannen we de stand van de PARE (People with Arthritis and Rheumatism Europe). 
(http://www.congress.eular.org/pare_info.cfm)


Nothing about us, without us ๐Ÿค—

Onze taak is mensen te woord staan. 
Het is een unieke kans want als patiรซnt kom je in gesprek met andere patiรซnten maar ook met reumatologen, verpleegkundigen en wetenschappers van over heel de wereld. En echt, ik was daar vorig jaar ook zo van onder de indruk toen 3 reumatologen van Argentiniรซ aan onze patiรซntenstand meer informatie vroegen over onze werking. Met de openingszin: 'We want to know more about our patients.' Dat is toch fantastisch, vind je niet? Het was zo deugddoend om die betrokkenheid te voelen, echt waar. 

Connected

We promoten ook de nieuwe campagne 'Don't delay, Connect Today'. Een campagne met als bedoeling meer bewustzijn te creรซren over het belang van een vroege diagnose en de toegang tot de juiste zorg. Een fantastische campagne waar ik met hart en ziel achter sta.
Meer informatie kan je terugvinden op de site van World Arthritis Day (http://www.worldarthritisday.org)




We are family

Carlos is onze Spaanse medewerker aan de stand. 
Hij is geen patiรซnt en vangt voor ons de wat moeilijkere taken op waarvoor bijvoorbeeld meer kracht vereist is.
Hij zegt: 'Het is fantastisch mooi om te zien hoe jullie telkens zo intens blij zijn om elkaar terug te zien. Jullie omhelzen elkaar, geven elkaar een dikke knuffel en dan vliegen jullie er in. Om mensen te woord staan, te inspireren en de campagne te promoten. Zalig om dit te zien! Jullie zijn als familie', voegt hij er nog aan toe. 
En zo is het ook een beetje hoor. We are connected. We zijn verbonden met elkaar. Ik kan het moeilijk uitleggen in woorden maar zo voelt het wel aan. 
It feels like my 2nd family.



Pump it up ๐Ÿ™Œ

Ook het team van ReumaNet is present (http://www.reumanet.be
Nele Caeyers is sinds vorige week de nieuwe 'chair', de nieuwe voorzitter van de PARE ๐Ÿ™Œ. Reeds talrijke jaren is zij heel actief in de PARE-board en nu zet ze dit verder als voorzitter. We zijn allemaal heel fier!!! 
Anja gaf er een lezing rond psychologische bijstand voor reumapatiรซnten ๐Ÿ‘. En Mitchell gaf een boeiende uiteenzetting over wearables. (Dat zijn kleine toestelletjes om je gezondheid te verbeteren) ๐Ÿ”๐Ÿ”.
The dreamteam haha ๐Ÿ˜



Love is in the Air ๐Ÿ˜

Op het laatste nippertje beslist Ralph dan toch om voor 1 dag achter te komen naar Madrid. Na heel wat overwegingen want ons kids zitten midden in hun examens. Maar voor een ticket van 80 euro heen en terug wordt toch redelijk snel beslist om er voor te gaan. 

Ik was heel blij en ook ontzettend fier om hem te laten kennis maken met mijn PARE-family, met mijn ReumaNet-familie, met mijn lotgenoten-familie. Om hem te tonen waarmee ik bezig ben, wat mij gelukkig maakt, wat mij doet 'stralen'. Zijn betrokkenheid in mijn vrijwilligerswerk is heel belangrijk voor mij.
Toen ze aan Ralph vertelden hoe blij dat waren om mij in 'hun team' te hebben dan straalde ik nog wat meer ✨✨. 
En terwijl ik met wat twinkelende oogjes naar Ralph keek dan zag ik ook de fierheid in zijn oogjes.๐Ÿ˜



Hij was serieus onder de indruk van onze inzet, onze professionaliteit en vooral van onze gedrevenheid. 
We 'werken' allemaal vanuit ons hart ๐Ÿ’—. 
En ook al is onze patiรซntenstand waarschijnlijk de kleinste van het hele congres. Het is de warmste!

Thank you ๐Ÿ˜‡

Het waren 4 intense mooie hectische dagen. 
Terwijl ik in de taxi naar de luchthaven nog wat met mijn oogjes geniet van het mooie Madrid is mijn glimlach niet van mijn gezicht te krijgen.
Ik ben versleten, kapot, moe maar ook intens diep gelukkig.
Het klinkt tegenstrijdig en toch...
Ik heb 'mijn ding' kunnen doen. 
Heb patiรซnten een gezicht gegeven, een stem gegeven. 
Ik heb tijdens die dagen zoveel verbondenheid, connectie en vriendschap gevoeld.
Ik ben ongelofelijk blij en vooral ook dankbaar dat ik er kon aan deelnemen. 
Ook bedankt mijn lieve familie, vrienden en talrijke lotgenoten.
Jullie steun is buitengewoon fantastisch. 
Het is ongelofelijk wat het met me doet.
DANKBAAR ๐Ÿ˜˜


From Madrid with Love ๐Ÿ’–




Wil je verdere berichten van Wolf and the City lezen ? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina ๐Ÿ˜‰. Bedankt voor je steun ๐Ÿ’“.


Sign up for my newsletter at www.wolfandthecity.blogspot.be like my Facebook page ๐Ÿ˜‰. Feel free to share, sharing is caring ๐Ÿ˜Š. Thanks for your support ๐Ÿ’“.

maandag 12 juni 2017

Hakuna Matata


Morgen vertrek ik naar Madrid ๐Ÿ‡ช๐Ÿ‡ธ voor het jaarlijks reumacongres van de EULAR. 
(EULAR 2017 MADRID - Annual European Congress of Rheumatology)

Het is het grootste reuma congres van het jaar met wel 15.000 deelnemers. Reumatologen, onderzoekers, farmaceutische ontwikkelaars en patiรซnten van over de hele wereld komen samen op dit uniek congres. 
Met als doel de wereld voor reumapatiรซnten te verbeteren.
Fantastisch, vind je niet ☺️?

Het is voor mij opnieuw een hele uitdaging...
'Waarom doe ik dat eigenlijk allemaal ๐Ÿค”?' zei ik nog tegen Ralph vorige week. 
Want de periode vรณรณr het congres is het toch wel wat stressen. 
Tal van voorbereidingen, medicatie samenstellen, check-lists aflopen enz. 
En ook, de weken voor het congres is het nรณg meer rusten. 
Nog meer dan gewoonlijk...
En dan zien of het me al dan niet lukt om toch te kunnen vertrekken. 
Het is telkens spannend afwachten, weet je.
Lukt het me of niet?
Dus ja, het vraagt wel wat van me...
Maar mijn wil is telkens zo groot, begrijp je?

Weet je telkens als je terugkomt van zo'n congres dan straal je ✨, 
zegt Ralph me.
Dan ben je mentaal opgeladen, dan kan je er opnieuw tegen.' 
Dus go for it Dadin! 

Hij noemt mij Dadin in plaats van Dintje. 
Mijn papa noemt me 'ma Didinne' en mijn mama noemt me 'Dinneke'. 
Zo heeft iedereen wel een naampje voor mij ๐Ÿ˜ haha.

'Je kan je onmogelijk op alles voorbereiden.' zegt een vriendin tegen me. 
En gelijk heeft ze hoor maar ja. Loslaten blijkt dan toch niet zo makkelijk voor stress-kip Dintje ๐Ÿ” haha.
Maar vanmorgen hoorde ik 'Hakuna Matata' op de radio. 
Geef toe als je dat liedje hoort dan ben je toch instant aan het meezingen ๐ŸŽค. 
Het geeft je toch een goed gevoel? 
Vind je niet?

Hakuna Matata - What a wonderful phraze ๐Ÿ˜
it means no worries for the rest of your days
it's our problem-free philosophy
Hakuna Matata ๐Ÿฆ

Dus morgen vertrek ik vol enthousiasme naar Madrid ๐Ÿค—. 
Ik zie het echt zitten!!!! 
Inspireren, motiveren, geรซngageerd zijn, connectie maken,
me verbonden voelen, me nuttig voelen, 
iets verwezenlijken...
Het is mijn drijfveer ✨, weet je.



Als ik met familie en vrienden praat over de congressen waaraan ik deelneem dan krijg ik vaak als reactie: 
'Je hebt daar deugd van want jullie begrijpen elkaar beter.' 
'Je kan daar eens praten en je verhaal doen.' 
Dat is waar...
Maar...
We zijn daar allen op 'missie'. 
Als je begrijpt wat ik bedoel? 
We willen patiรซnten een gezicht geven, een stem geven. 
We gebruiken onze ervaring als patiรซnt om als partners samen met reumatologen en onderzoekers mee te werken aan een betere wereld voor patiรซnten.   
Als dat niet mooi is!

So let's do this ๐Ÿ’ช. Yes we can ๐Ÿ‘
That's the spirit!
Wish me luck ๐Ÿ€

Van harte bedankt voor al jullie steun ๐Ÿ’—๐Ÿ˜˜
DANKBAAR
xxxx
Hakuna Matata, het is mijn mantra geworden ๐Ÿ˜




Wil je verdere berichten van Wolf and the City lezen ? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina ๐Ÿ˜‰. Bedankt voor je steun ๐Ÿ’“.

Sign up for my newsletter at www.wolfandthecity.blogspot.be like my Facebook page ๐Ÿ˜‰. Feel free to share, sharing is caring ๐Ÿ˜Š. Thanks for your support ๐Ÿ’“.






vrijdag 2 juni 2017

Lach naar mij ✨

'Wat is ze opnieuw mooi' zei ik tegen mezelf toen ik ze zag. 
Het is ongelooflijk wat de zee met mij kan doen ๐Ÿš.
Als je ooit naar Oostende komt dan moet eens op de strekdam wandelen ๐Ÿ‘. 
Nadat je de zeedijk verlaat en op de strekdam bent dan overvalt er een soort serene stilte. Het geroezemoes van de stemmen op de achtergrond vervaagt 
en het enige wat je nog hoort is de golfslag van de zee ๐ŸŒŠ.
Bij mij verricht dit telkens een wondertje. 
Het maakt me gewoon intens happy.
Na een ietwat ambetant onderzoek vanmorgen in het ziekenhuis 
had ik behoefte om 'haar' te zien.
En prachtig, dat was ze opnieuw ✨.



Vanmorgen moest ik naar de neus-keel-oorspecialist voor mijn aanhoudende keelpijn. Ik heb er al een tijdje last vanen het heeft ook een invloed op mijn stem. Vaak ben ik hees en echt luid kan ik niet praten. Ik fluister zelfs vaak, wat Ralph helemaal niet erg vindt ๐Ÿ˜‚. 
Maar als je eens je 'stem' wil laten horen 
dan is dat vaak heel moeilijk. 
Als je begrijpt wat ik wil zeggen?

Ik was opgelucht toen het onderzoek achter de rug was. 
Zo opgelucht dat ik er zelfs een beetje van straalde ✨. 
Ook al was mijn ene neusgat, mijn keel, mijn lippen en zelfs mijn tandvlees nog volledig verdoofd. Ik glimlachte naar iedereen die ik tegenkwam in het ziekenhuis. Misschien was het dan wel met een scheve mond maar ja haha.
Op de terugweg naar huis beslis ik om nog even naar de strekdam te rijden. 

Het is nog niet echt 'makkelijk' geweest de laatste tijd ๐Ÿ˜ณ. 
Lees dit jaar, de voorbije maanden...
Het is met momenten al bijzonder zwaar geweest zelfs. 
De grote opstoot van vorige maand laat nog wat z'n sporen na. Het grieperig gevoel laat me zelden los. En in de revalidatie is het telkens opnieuw starten en herstarten. Het is weinig motiverend en het eist wat z'n tol, begrijp je?
Toen ik gisteren wakker werd en ik rechtop ging zitten aan mijn bedrand zei ik tegen mezelf: 
'Wie heeft er nu zoveel courage om iedere dag zo wakker te worden?'
Met een helse kater, met een lichaam dat aanvoelt alsof het bont en blauw staat, alsof ik kweet-niet-wat-gedaan heb 's nachts. En for the record ik doe dus 's nachts niets 'specials' ๐Ÿ˜. 
Toch sta ik iedere ochtend moedig op, doorsta ik de pijn, 
het grieperig gevoel, het altijd maar moe zijn. 
Ik doe mijn best, weet je. 
Maar het 'tij' moet dringend nog eens keren, begrijp je?

Ook de aanhoudende pijn heeft me een paar weken geleden tot een dieptepunt gebracht. Het duwde me zelfs op het randje van...Zonder dat ik het eigenlijk zelf door had, ging ik er mentaal volledig aan ten onder. Gelukkig heeft mijn huisarts tijdig ingegrepen. DANKBAAR!


Dus dat ritje naar de zee, en vooral ook het feit dat ik dat ritje kon doen, 
maakte me ongelooflijk intens gelukkig. Het toverde een warme glimlach op mijn gezicht en het gaf me ergens kracht om de 'rest' beter te dragen.

Het viel me wel opnieuw op dat er weinig mensen 'straalden' op de zeedijk. 
Ik vraag me dan telkens af: 'Hoeveel miserie moet iedereen wel hebben?' 
En begrijp me niet verkeerd. Je ziet de rugzak niet dat mensen met zich meedragen. Ieder huisje z'n kruisje. 
En met alle begrip, echt waar. 
Maar een kleine glimlach dat heeft nog nooit iemand pijn gedaan, denk ik? 

Als ik toekom op de strekdam neem ik even pauze op een bankje. Het is even puur genieten van de zeebries door mijn haren, de warmte op mijn rug en de rust in mijn hart ๐Ÿ’—. Het gaf me ergens energie om te blijven verderzetten. That's the spirit!

Het feit dat ik wat straalde ging niet onopgemerkt voorbij. 
Drie Duitse dames kwamen bij me zitten en vertelden honderduit over hoe mooi de strekdam wel is en wat een toffe fiets dat ik had. En ook dat mijn glimlach hen ook deed glimlachen ๐Ÿค—. Met vooral veel gebarentaal hadden ze mij dit allemaal duidelijk gemaakt ๐Ÿ™ˆ๐Ÿ™‰๐Ÿ™Š. En het enige dat ik kon zeggen in mijn beste Duits was: 'Aber ja, ja, ja' haha...Dintje toch dat Duits zit wel heel ver hรฉ. 
Maar het maakte eigenlijk allemaal niet uit. 
Want er was een connectie, een mooi gesprek tussen ons. Zalig toch?

Op de terugweg naar huis heb ik beslist om gewoon naar iedereen te glimlachen. Voilร , de rebel in mij was wakker ๐Ÿ’ช✌️. 
En wat later ben ik gewoon continue blijven glimlachen. 
Sommige mensen hebben zich zelfs omgedraaid met de blik van waarom-glimlacht-die-nu-zo of ken-ik-die-misschien? 
En toen ik een zure pruim tegenkwam omdat ik even op 'zijn' rijvak reed op de dijk heb ik zelfs luidop maar vriendelijk gezegd: 'Lach toch eens'. Ook al was het met mijn sexy hese fluisterstem hij had het gehoord hoor. ✌️✌️

Weet je, mijn glimlach-eens-terug-virus heeft gewerkt ๐Ÿ˜‰.
Want het is me toch gelukt om een paar glimlachjes terug te krijgen. Het waren geen 'halve' lachjes maar telkens van die welgemeende van warme, gelukkige mensen. En dat gaf me zoveel warmte in mijn hart, je hebt er geen idee van.

Mensen moeten wellicht gedacht hebben dat ik het 'grote lot' gewonnen had of zo.
Maar dat is het helemaal niet zo...
Of toch? 
Is het grote lot niet als je vreugde ervaart 
en daar ook bewust van bent
Ik denk het wel ๐Ÿ˜.

Fijn weekend iedereen en
Keep on smiling ๐Ÿ˜
xxxx
Dintje





Wil je verdere berichten van Wolf and the City lezen ? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina ๐Ÿ˜‰. Bedankt voor je steun ๐Ÿ’“.

Sign up for my newsletter at www.wolfandthecity.blogspot.be like my Facebook page ๐Ÿ˜‰. Feel free to share, sharing is caring ๐Ÿ˜Š. Thanks for your support ๐Ÿ’“.


Lyrics: Lacht nor mij, van Slongs Dievanongs. 
Een inspirerende madam, die ik hoop ooit eens te ontmoeten.


vrijdag 19 mei 2017

Sakura - Time to Rise Again ๐ŸŒธ

Aan ons pleintje rechtover ons huis staan er twee grote imposante bomen ๐ŸŒณ๐ŸŒณ. 
Het is telkens een prachtig moment als ze hun eerste blaadjes krijgen. 
Want ik vind het altijd zo uniek om te zien hoe hun kale takken 
transformeren in krachtige groene armen. 
Iets zien groeien doet toch iets met een mens ☺️. 
Vind je niet?

Net zoals alle andere jaren heeft de ene boom een forse voorsprong op de andere. Terwijl de ene al sierlijk met haar elegante twijgen met de wind mee wiegt, 
staat de andere haast roerloos en ontbloot te wachten op haar eerste blaadjes. 

Op het eerste zicht zie je niet echt een verschil tussen de twee bomen. 
Maar als je beter kijkt dan zie je dat die ene dunner en fragieler is.  
Dat ze nauwelijks beschut is, dat ze alle wind op vangt
en dat ze in de schaduw staat van de prachtige boom naast haar. 

Maar ik bewonder haar keer op keer.
Want ook al heeft ze het moeilijker dan de boom naast haar, 
ze doorstaat alle seizoenen met opgeheven hoofd. 
Geduldig wacht ze haar 'beurt' af en als de tijd er rijp voor is, 
dan bundelt ze haar krachten samen 
en dan bloeit ze opnieuw op haar mooist ๐ŸŒณ๐ŸŒธ.



Die twee prachtige bomen aan ons pleintje hebben me geรฏnspireerd 
om een tekst over zelfaanvaarding te schrijven. 
Over hoe het ziek zijn een impact heeft op mijn denken, op mijn zijn, op mijn voelen. Hoe het me onzeker en klein maakte...
Maar vooral ook hoe ik de kracht in mij terug vond om opnieuw te 'groeien'.

Want net zoals die ene boom heb ik het ook heel moeilijk
om mee te kunnen aan het tempo van vele anderen.
Het ziek zijn duwde me ongewild in een andere 'vorm'.
Van super actief ๐Ÿ naar go-with-the-flow ๐Ÿ„‍♀️. 
Van heel sportief ๐Ÿƒ‍♀️๐Ÿƒ‍♀️ naar ik-probeer-iedere-dag-een-beetje-te-bewegen๐Ÿšถ‍♀️. 
Van er-altijd-bij-te-zijn ๐ŸŽ‰๐ŸŽ‰ naar soms heel eenzaam te zijn ๐Ÿ˜”.

Weet je, die hele ommezwaai zette mijn ganse wereld op z'n kop ๐Ÿ™ƒ. 
Ik moest opnieuw 'zoeken' naar mijn nieuwe ik...
Wie ben ik geworden?
Wie wil ik nog worden? Wie kan ik nog worden?
Wat wil ik nog allemaal betekenen in deze wereld? 

Het is een proces dat nooit stopt, denk ik.
Eens diep in je ziel kijken kan ook deugd doen.
En je hoeft hiervoor niet ziek te zijn.  
Iedereen evolueert, 
je groeit of je groeit niet, 
je gaat vooruit of je blijft staan. 
Vaak is het loslaten en opnieuw ontmoeten ✨.

Maar weet je, ondanks dat 'alles' ben ik nog steeds Dintje.
Diep vanbinnen ben ik nog steeds...
een vrouw, een dochter, een mama, een vriendin 
vol met passie en gevoelens, vol met dromen en ideeรซn, 
vol met enthousiasme dat soms overloopt, I know ๐Ÿ˜. 
En vooral met een vurige wilskracht ❤️ om opnieuw te 'groeien'.

Het schrijven van deze tekst was confronterend 
en met momenten heel aangrijpend zelfs. 
Maar het schepte ook veel klaarheid, het gaf me veel inzichten. 
Ik putte er veel kracht uit.

Het heeft me doen inzien dat de 'vorm' er echt niet toe doet, echt niet...
Zolang je inborst, je intentie, je 'wortels' maar goed zijn. 

Dat me vergelijken met de andere 'bomen' naast mij, me niet helpt.
Of als ik mezelf druk op leg of soms me onder druk laat zetten 
om te zijn zoals vele anderen in het bos ๐ŸŒฒ๐ŸŒณ๐ŸŒด 
me ook niet helpt, in tegendeel zelfs.
Want elk heeft z'n eigen tempo...
Elk is uniek, op een eigen mooie manier.

Het heeft me doen inzien 
dat wat er ook gebeurt in je leven 
dat het ok is om even te 'treuren',
dat je tijd mag nemen om het allemaal een plaatsje te geven
dat je mild met jezelf mag zijn als het es allemaal eventjes te vรฉรฉl wordt.

Maar vooral ook dat je altijd een keuze hebt...
om je takken naar beneden te laten hangen 
of opnieuw moedig uit te reiken ๐Ÿ™Œ naar deze wereld.
Want weet je, voor iedereen is er naast de schaduw 
ook een plaatsje in de 'zon' ☀️. 

That's the spirit!

Sakura - Time to Rise Again ๐Ÿ’–๐ŸŒธ

Sakura betekent 'bloesems van de kerselaar'.
Het is trouwens รฉรฉn van mijn lievelingsbomen ๐ŸŒณ๐ŸŒธ๐Ÿ’—.
Zo adembenemend magisch mooi als ze in bloei staan. 
Vind je ook niet?




Wil je verdere berichten van Wolf and the City lezen ? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina ๐Ÿ˜‰. Bedankt voor je steun ๐Ÿ’“.


Sign up for my newsletter at www.wolfandthecity.blogspot.be like my Facebook page ๐Ÿ˜‰. Feel free to share, sharing is caring ๐Ÿ˜Š. Thanks for your support ๐Ÿ’“.

vrijdag 5 mei 2017

Seize the moment ✨


Vorige week dinsdag was het mijn verjaardag ๐Ÿ˜Š. Hip hip hoera ๐ŸŽ‰. Ik mag ondertussen al 44 kaarsjes op mijn taart uitblazen. Allรฉ ja, dat zullen dus al een paar taarten zijn haha ๐ŸŽ‚๐ŸŽ‚๐ŸŽ‚๐ŸŽ‚. 

Ik vind het altijd ontzettend leuk om jarig te zijn. 
Velen pruttelen tegen, willen het niet eens vieren of zijn mopperig als het hun verjaardag is. Ik begrijp nog steeds niet waarom? 
Ouder worden is een voorrecht, vind ik. 
Een prachtig geschenk om dankbaar om te zijn.

Ik vier het wel graag. Niet om in de picture te staan of om kado’s te krijgen of zo. Maar gewoon omdat ik dan opnieuw een jaartje ouder en wijzer ben ๐Ÿ™ƒ. 
Het is voor mij telkens een bezinningsmomentje. 
Een moment om even mijn innerlijk kompas wat bij te stellen, 
om de koers opnieuw te bepalen en dan opnieuw zeil te zetten ⛵.
Als je begrijpt wat ik wil zeggen…

Graag had ik iets ‘speciaals’ willen doen op mijn verjaardag. 
Niets zots of uitbundigs hoor ๐Ÿ˜. Maar ietsje mรฉรฉr dan op andere dagen. 
Misschien een ontbijtje met mijn ouders of een wandelingetje op 't strand 
of een lunchke met een vriendin of wat shoppen in 't stad 
of een lekker etentje met mijn familie. 
Maar helaas pindakaas dus….Want blijkbaar was het die dag ook mijn wolf z’n verjaardag. Hip hip hoera. NOT dus ๐Ÿ˜ค. 
Ongevraagd was hij ook te gast. 

Ik voelde het al een paar dagen opkomen. Ik kreeg al van die subtiele signalen. 
Af en toe bleef ik al eens serieus in mijn woorden hangen. 
Ik schaam me er wel erg voor als ik dat voor heb ๐Ÿ™„. Maar ja…
En trappen doen dat ging ook al wat moeilijker de laatste dagen. 
Stilletjes aan vertraagde ik steeds meer,
om uiteindelijk tot stilstand gebracht te worden. 
Tsjakka, snoer eruit, batterij plat, over en out, gedaan Dintje ๐Ÿค.

Dus van al mijn ideetjes wat ik wilde doen op mijn verjaardag kon ik niets uitvoeren. Maar weet je, ondanks 'alles' heb ik er toch het beste van gemaakt. Ondanks de potdichte mist in mijn hoofd, de overheersende pijn en het grieperig gevoel, beleefde ik ook nog hele intense vreugde momenten.  
Ik weet het, het klinkt absurd ๐Ÿ™ƒ en toch is het zo…

Want het werd een mooie dag vol met kleurrijke kaartjes met prachtige verjaardagswensen, deugddoende sms'jes en lieve berichtjes, onverwachte bezoekjes en een huis vol bloemen ๐Ÿ’, ballonnen ๐ŸŽˆen pubers ๐Ÿ˜Ž. 

Want zoals iedere middag komen Lennaert en Lisa met een groepje vrienden en vriendinnen thuis eten. Het brengt altijd veel sfeer in ons huis. En stiekem kijk ik er eigenlijk iedere dag een beetje naar uit ๐Ÿ˜. Niet dat ik bij hen blijf zitten om te eten of zo. Dat zou een 'brigde too far' zijn haha. Maar ik verwelkom hen altijd, ik praat even met hen en daarna kruip ik opnieuw in mijn bed. 
En wat hadden die lieve schatten voor mijn verjaardag gedaan? 
Ze hadden taarten ๐Ÿฐ๐Ÿฐ meegebracht, ik kreeg een prachtige zelfgemaakte kaart en een parfum als kado. 
Ontroerd en intens dankbaar ๐Ÿ˜‡.




Weet je, het is niet leuk om nooit iets te kunnen plannen. 
Want ik nooit weet welke dag ik zal hebben. Soms heb ik een 'ok-dag ๐Ÿ‘', soms een 'amaai-wat-is-dat-allemaal-dag ๐Ÿ˜ณ', soms een 'het-kan-er-door-dag ๐Ÿ˜‰', soms een 'knock-out-periode ๐Ÿ˜ต' en hรฉรฉl soms een 'betere-dag ☀️'.

Ik leerde ondertussen al wat beter omgaan met het ontgoocheld te zijn, met verdriet en schuld te voelen. Al blijft het wel pijn doen hoor, geloof me. 
Want graag had ik op die laatste les van de Heartfulness training willen zijn. 
Graag had ik met mijn vrienden op die reรผnie van ons stamcafรฉ de Peppermint willen zijn. 
Het blijft pijn doen, geloof me. 
Maar ik probeer me er niet aan vast te houden, begrijp je? Ik probeer me niet vast te klampen aan 'hoe het had kunnen zijn'. Want dat helpt mij geen meter vooruit, in tegendeel zelfs. Ik probeer minder achterom te kijken en vooral mijn blik op de vooruit te richten.

Een vriendin schreef op een verjaardagskaartje:
‘Ik hoop van harte dat je je verjaardag een beetje hebt kunnen vieren.’ 
Wel het antwoord hierop was heel simpel haha: 'Nope, niet echt neen'

Maar het heeft me wel doen nadenken...
Want mijn opstoten die zullen blijven komen en gaan. 
Ik kan dus moeilijk 'voorspellen' wanneer ik kan genieten.
Maar moet je dat allemaal regelen van te voren? 
Moet je genieten, vieren, feesten op een voorgeschreven moment?

Weet je, ik 'vier' iedere dag een beetje. 
Ieder moment dat ik redelijk ‘ok’ ben, als ik kan genieten van een wandeling op 't strand, als ik de pikkelingetjes kan zien van de zee ✨✨, als ik in de keuken kan dansen met Lisa, als ik er bij ben op dat verjaardagsfeestje van mijn lieve vriendin, als ik met al mijn zintuigen kan genieten van de mensen die ik graag zie. 

Ik vier iedere dag een beetje, ieder moment dat ik kan genieten!


Don't wait for the perfect moment...
Take the moment and make it perfect!


That's the spirit!





Wil je verdere berichten van Wolf and the City lezen ? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina ๐Ÿ˜‰. Bedankt voor je steun ๐Ÿ’“.

Sign up for my newsletter at www.wolfandthecity.blogspot.be like my Facebook page ๐Ÿ˜‰. Feel free to share, sharing is caring ๐Ÿ˜Š. Thanks for your support ๐Ÿ’“.

vrijdag 21 april 2017

Leave a little SPARKLE wherever you go


Het gaat me de laatste tijd niet echt...
De voorbije maanden zijn al bijzonder zwaar geweest. 

Het ziek zijn, de continue pijn, de mist in mijn hoofd. 
Maar vooral ook het steeds vechten met mijn beperkingen, 
geconfronteerd worden met mijn eigen kunnen. 
Het eist wat z’n tol, weet je.  
Want de muizenissen in mijn hoofd zijn een doolhof geworden 
waarin ik af en toe es verdwaal ๐Ÿ™ƒ. 
Heel menselijk, denk ik. 
Maar ik sla me er wel door hoor ๐Ÿ’ช, as always, no worries.
Ik schrijf er later nog over...

Wellicht zal ik ‘alles’ hebben in de eerste maanden van ’t jaar 
en dan ben ik er van af voor de rest van ’t jaar. 
Of is dat echt wel wishful thinking ๐Ÿ˜ haha. 
Ach ja, met humor kan een mens meer aan, vind ik.

Toen het deze week allemaal es eventjes te vรฉรฉl werd 
en ik de neiging had om mijn koppeke wat te laten hangen, 
kreeg ik een prachtig kaartje in mijn brievenbus ๐Ÿ“ฌ. 
Met de lieve woorden: 
‘Ook al ben je een beetje uit beeld, 
een lieve en aangename collega als jij, 
blijven wij koesteren in ons hart.’  


Het had me zo diep geraakt 
dat de tranen van mijn wangen bolden. 
Pure vreugde en zo deugddoend...
Het gaf zoveel warmte aan dat plekje in mijn hart  
waar het o zo nodig was.

Weet je, al die ‘kleine’ dingen, een kaartje, een mailtje,
een reactie, een babbeltje, tijd hebben voor iemand, een luisterend oor, 
begrip voelen, een knipoog, een glimlach, 
een schouderklopje, een knuffel en zelfs een alleszeggende stilte 
kunnen zoveel steun betekenen voor iemand 
die het zo hard nodig heeft.  

Dus wees die sprankel ๐Ÿ€, wees die warmte ✨, wees die liefde ๐Ÿ’– voor iemand. Maak voor iemand het verschil vandaag of morgen of iedere dag zelfs. 
Je zult zien, het zal je ongetwijfeld ook deugd doen ๐Ÿ™Œ.

Leave a little sparkle wherever you go!
Fijn weekend iedereen ๐Ÿ˜˜

xxxx
Dintje 


Sign up for my newsletter at www.wolfandthecity.blogspot.be like my Facebook page ๐Ÿ˜‰. Feel free to share, sharing is caring ๐Ÿ˜Š. Thanks for your support ๐Ÿ’“.